Περί Αντι-Φασισμού και Αντι-ρατσισμού.....!

έτσι απλά και με λίγα λόγια, 

αλλά γεμάτα ουσία....

Επειδή σου Αρέσει αυτό που Είμαι, και όχι αυτό που Θες να Είμαι.

-Καλά, αφού σου μιλάω, γιατί ποτέ δεν ακούς;
-Τα αυτιά μου, με τα χρόνια, έμαθαν να διακρίνουν πότε μια κουβέντα είναι παραίνεση για τη διαδρομή μου, και πότε είναι μια προβολή της εικόνας που εσύ έχεις για μένα.
-Ναι, αλλά τόσες φορές σου έχω υποδείξει το λάθος δρόμο που πας να διαβείς, και δεν σε πείθω.
-Το βίωμά μου, εγώ το γνωρίζω, το τι θα αποκομίσω από αυτό, ποια θα είναι τα συμπεράσματά μου και οι αποφάσεις μου. Το ότι είσαι στη ζωή μου, δεν σημαίνει ότι είσαι και στην ψυχή μου. Τα όνειρά μου, ίσως γίνουν, ίσως και όχι. Αλλά εγώ θα απολογηθώ στο τέλος για τη διαδρομή μου.
-Και τότε, πως θεωρείς ότι μπορούμε να βαδίσουμε;
-Να είσαι πάντα δίπλα μου. Επειδή θες εμένα, και όχι τα όνειρά σου για μένα. Επειδή σου αρέσει αυτό που είμαι, και όχι αυτό που θες να είμαι. Επειδή θες στο δικό σου χώρο, να αναπτύσσομαι με το δικό μου τρόπο. Επειδή την κάθε στιγμή, θα με διευκολύνεις σε αυτήν μου την ανάπτυξη.

Δημήτρης Νομικός

Όλα ξεκινούν από το μέσα μας...

αυτό που νιώθεις για εσένα είναι αυτό ακριβώς που καθρεπτίζεται και στους γύρω σου...

ελάχιστοι είναι οι "εκλεκτοί" που καταφέρνουν να καταλάβουν

την πραγματική σημασία των λόγων σου και το κυριότερο της σιωπής σου!!!

ελάχιστοι γιατί οι καθαρές ψυχές 

που σφύζουν από αληθινή αγάπη είναι πραγματικά σπάνιες και δυσεύρετες 

ειδικά στην εποχή μας(σίγουρα έχει και αυτή μεγάλη ευθύνη)...

γι αυτό να θυμάσαι...

να σ' αγαπάς

να σε ακούς

να σε σέβεσαι
να σε συγχωρείς

γιατί...

 μην ξεχνάς

πως κανείς άλλος 

δεν πρόκειται να το κάνει

για σένα!

*γράφοντας όλα τα παραπάνω φυσικά δεν υπονοώ σε καμία περίπτωση 

την κακιάς μορφής αυτοπεποίθησης και εγωισμού

αλλά καθαρά και μόνο του αυτοσεβασμού!

κι αυτό γιατί το αγαπώ πολύ

Κλείσε τα μάτια σου, κάνε μια ευχή
Για σένα τ' αστέρια, έχω ανάψει
Θέλει αέρα, καλό η ψυχή
Φτερό για να βρει, να πετάξει

*με τόσα άστρα που δραπετεύουν κάθε τόσο από την αγκαλιά του ουρανού 
πώς να μην γεμίσει ευχές η ψυχή...?!*

Το ψέμα δεν το βλέπεις;Ξε-κουνήσου ντε!

βλέπεις τον άνθρωπο μικρό, που τον πατάν στ' αλήθεια

τα πόδια του τα ίδια, 

τα πόδια του τα ίδια...

Ωωωω.....!!!

Καλημέρα με την ευχή να μπορούμε να σταματήσουμε να εθελοτυφλούμε σε κάθε ψέμα...και με την ελπίδα να μπορούμε να αντικρίζουμε την αλήθεια όπως ακριβώς είναι...
διάφανη!

και ΠΡΟΣΟΧΗ σήμερα!
μακριά από κάθε είδους σαπίλα...!!!

*ελπίζοντας επίσης,πως ο χθεσινός σεισμός εκτός από σπίτια ταρακούνησε και κανένα μυαλό!χμ...(λέμε τώρα...)

Οι άνθρωποι νοιάζονται μόνο για ότι τους μοιάζει.-

 Η ώρα είναι 17:00 και βρίσκομαι καθισμένη στη στάση περιμένοντας το λεωφορείο.Σε λίγο καταφθάνουν και δύο ηλικιωμένες κυρίες,η μία με την νόσο του Πάρκινσον.Μόλις τη βλέπω σηκώνομαι διακριτικά για να καθίσει...τελικά αντί γι αυτήν κάθεται η άλλη κυρία.
Δεν περνούν 5' και περνάει κάποιος άνθρωπος από μπροστά το παρουσιαστικό του οποίου μαρτυρούσε πως δυστυχώς,πολύ πιθανόν το είχε "σκάσει" από κάποιο Ψυχιατρείο...φορούσε μόνο ένα μπλε μπουρνούζι,κάλτσες,ένα ζευγάρι παντόφλες και είχε ένα βλέμμα εντελώς χαμένο στο δικό του κόσμο...όπως καταλαβαίνετε μόνο για γέλια δεν ήταν...τον έβλεπες και σπάραζε η ψυχή σου...

ΚΑΙ ΟΜΩΣ!

Υπήρξε ένας άνθρωπος που γέλασε κοροϊδευτικά μαζί του σχολιάζοντας την εμφάνιση του...ποιος ήταν αυτός;η κυριούλα με τον Πάρκινσον!!!!!Ειλικρινά έμεινα άναυδη....μόνο από αυτήν δεν περίμενα τέτοιο σχολιασμό....!Αν χλεύαζαν με τον ίδιο τρόπο την δική της 'ασθένεια' άραγε πώς θα ένιωθε;

 Και το θέατρο του παραλόγου έχει και συνέχεια...

 Μπαίνοντας στο λεωφορείο κάθομαι ως συνήθως στις τελευταίες σχεδόν θέσεις διαβάζοντας ένα βιβλίο...δίπλα μου κάθεται μία παρέα που την αποτελούσαν 6-7 κορίτσια και ένα αγόρι...Ξαφνικά από την τελευταία πόρτα,ακούγονται βρισιές από μία φωνή που ακούγεται κάπως παράξενα...είναι ένας κύριος...επίσης ψυχικά άρρωστος...μιλούσε προφανώς σε κάποιο πρόσωπο(παλιόγρια όπως την χαρακτήριζε) που μόνο αυτός μπορούσε να δει...και εκεί ξεκινούν και πάλι τα κοροϊδευτικά σχόλια από την παρέα που σας ανέφερα...είμαι στο λίγο πριν σηκωθώ να τους κάνω παρατήρηση...αλλά ευτυχώς (!) ανεβαίνουν εκείνη τη στιγμή άλλα δύο αγόρια και εκεί αρχίζει το πάρτι....ένα πάρτι με Παντελίδη να παίζει από κάποιο κινητό στο τέρμα και η παρέα να έχει ενωθεί τραγουδώντας και βρίζοντας παράλληλα στο άσχετο!!!
Μπορεί να τάραξαν όλους εμάς αλλά τουλάχιστον ξεχάστηκαν και έτσι άφησαν τον άνθρωπο στην ησυχία του...(εκεί πήγαινε το ευτυχώς!)

Προσπάθησα να συνεχίσω το διάβασμα και την απάντηση για όλη αυτή την απαίσια συμπεριφορά χωρίς ίχνος σεβασμού και ανθρωπιάς που αντίκρισα,την πήρα ως δια μαγείας μέσα από τις σελίδες του βιβλίου που είχα στα χέρια μου...

«Οι άνθρωποι εκεί κάτω νοιάζονται μόνο για ό,τι τους μοιάζει.Αν κάνει κάτι πως διαφέρει,τους χαλάει τη συνταγή.»

Τουλάχιστον στην επιστροφή μπορεί αρχικά να είχαμε και πάλι φασαρία στο λεωφορείο,μα τούτη τη φορά,ήταν από μία πολύ όμορφη παρέα που τραγουδούσαν κάποιο κομμάτι σε ρυθμούς της ραπ, αλλά είχαν τόσο μελωδικές φωνές,που το ευχαριστηθήκαμε πραγματικά όλοι μας!!!Οπότε νομίζω αποζημιωθήκαμε πλήρως ως προς το θέμα της φασαρίας....όσο για το άλλο θέμα...δεν θα 'θελα να το σχολιάσω περισσότερο γιατί ακόμα πονάει...

 όλα τα παραπάνω συνέβησαν στην πραγματικότητα πριν από λίγες ώρες...

Ο Νικόλας μάλλον έχει την τιμητική του σήμερα...

*το απόσπασμα είναι από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη "Οι Κάργιες"