Ακόμη ένα ξεχωριστό παραμύθι από τον αγαπημένο μου φίλο Αντώνη Δημητρακόπουλου.
Δεν θα ήθελα να αναφερθώ στα συναισθήματα που γέννησε σε μένα προσωπικά,γιατί ως γνωστόν ο καθένας διαβάζει,βλέπει,ακούει και κατανοεί με βάση την δική του σκέψη και ψυχή!
Καλή ανάγνωση σε όσους το διαβάσουν!
Και τις ευχές μου στον Αντώνη να είναι καλοτάξιδο και να συνεχίσει να έχει τέτοιου είδους εμπνεύσεις!
Βάλσαμο στην ψυχή τα λόγια ενός άστεγου που άκουσα απόψε το βράδυ τυχαία στην τηλεόραση.
Μετά από αρκετά χρόνια μιας ζωής με άφθονο χρήμα,ξενύχτια,ποτά,αλόγιστης σπατάλης και το αίσθημα του κάποιος είμαι ήρθε η χρεοκοπία...καταστροφή ή μήπως τελικά σωτηρία?!!
Όταν ο συγκεκριμένος άνθρωπος ρωτήθηκε από τη δημοσιογράφο για το πως νιώθει είπε πως δεν πιστεύει στους ανθρώπους παρά μόνο στο Θεό...και όταν ρωτήθηκε αν αναρωτιέται γιατί επιτρέπει ο Θεός να του συμβαίνει όλο αυτό απάντησε πως ήταν πολύ φυσικό και επόμενο για να "σβήσει" κάποιες από τις αμαρτίες του!Για να συνειδητοποιήσει πως δεν ήταν τίποτε περισσότερο από τον κάθε έναν άνθρωπο και για να γίνει ο ίδιος πιο ανθρώπινος και καλύτερος άνθρωπος!
Προσωπικά θαύμασα απεριόριστα αυτόν τον άνθρωπο για το πόσο συνειδητοποιημένος είναι πια,για το πόσο αγωνίζεται κάθε μέρα για να επιβιώσει,για την όρεξη του για ζωή μα περισσότερο από όλα για το ότι όχι απλά δεν παραπονιέται για τη σημερινή του κατάσταση αλλά ζει και χαίρεται την κάθε μία στιγμή που χαμογελάει...όπως κι εκείνη τη μέρα της συνέντευξης...ήταν γι' αυτόν όπως είπε μια μικρή χαρά το γεγονός ότι βρέθηκε ένας άνθρωπος που του πρόσφερε καφέ,τσιγάρο και παρέα!
Εκείνο που μπορώ να υποστηρίξω το υποστηρίζω: ότι ο μόνος δρόμος, ο οποίος δεν μας οδηγεί σε κανένα λάκκο, σε καμιά λακκούβα, σε κανένα κακό συναπάντημα, είναι ο δρόμος της αγάπης, είναι ο δρόμος της τρυφερότητας, είναι ο δρόμος της κατανόησης, είναι ο δρόμος της υπεράσπισης της διαφορετικότητας του άλλου! Αυτός είναι ο μόνος δρόμος. Αν τον ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο δεν κινδυνεύουμε. Ούτε εμείς ούτε οι συνάνθρωποί μας. Να ‘σαι άνθρωπος δημιουργικός και ευαίσθητος. Και να αγαπάς. Να αγαπάς!Να μπορείς να μετατρέπεις κάθε μέρα την αγάπη σε αγαπημένο. Η φρέζα μου που είναι εκεί φυτεμένη την αγαπάω, την βλέπω κάθε πρωί, καταλαβαίνεις; Ή έναν συγκεκριμένο άνθρωπο… Όλα τα άλλα… Παρέες, ρε, μπορείς να κάνεις παρέες; Φιλία. Έρωτα! Κάντε έρωτα, αγαπηθείτε κάντε τις παρέες σας, σκεφτείτε, αναπτύξτε την κριτική σας σκέψη.
Μέσα στα μάτια υπάρχει και πνεύμα και ψυχή και σώμα.
Joseph Joubert
Τα μάτια, αυτές οι σιωπηλές γλώσσες της αγάπης.
Μιγκέλ Θερβάντες
Υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι για να μάθεις έναν άνθρωπο.
Πρώτα πρώτα κοιτάζοντας τον στα μάτια...δεν είναι τυχαίο πως ονομάζονται καθρέφτης της ψυχής...γιατί...αν είχαν φωνή θα έλεγαν όλα όσα δεν μπορούν να πουν τα χείλη.
Τα μάτια είναι που φανερώνουν -και σε αυτά μόνο θα σταθώ- τα πάντα...τη θλίψη,τη χαρά,το παράπονο,τον πόνο την αγάπη...
Και άλλα πολλά,άπειρα συναισθήματα..
Το θέμα και η ουσία όμως είναι πάντα μία...
το αν θέλεις πραγματικά να μπεις στη διαδικασία να μάθεις τον άλλον...
Κι αν τελικά μετρήσεις το θέλω σου και δεις ότι αξίζει δεν έχεις παρά
''Ο πόνος της απώλειας δεν έχει τόσο να κάνει με το γεγονός ότι δεν έχω πια κάτι, όσο με το ότι δεν αντέχω την αδυναμία μου. Αυτό είναι που μένει από την απώλεια κάποιου πράγματος που, εκείνη τη στιγμή τουλάχιστον, δεν ήθελα να χάσω''
''Καμιά φορά το να μην εγκαταλείπεις κάτι είναι θάνατος. Κάποιες φορές, ζωή είναι να παρατάς αυτό που κάποτε σ’ έσωσε. Να αφήνεις πίσω σου πράγματα που μαζί τους είσαι δεμένος σφιχτά, επειδή νομίζεις ότι αν τα κρατήσεις θα σε σώσουν από την κατάρρευση».
Κάποιες φορές από διαίσθηση ξέρουμε ότι το δέσιμο σημαίνει θάνατος, αλλά συνεχίζουμε να μένουμε αγκιστρωμένοι σε κάτι που δεν υπάρχει πια…''
Μια μέρα, κάτι ξάφνιασε το πηγάδι που μεγάλωνε προς τα κάτω. Κάτω, πολύ κάτω, πολύ στο βάθος … βρήκε νερό!
Ποτέ πριν άλλο πηγάδι δεν είχε ξαναβρεί νερό.
Το πηγάδι ξεπέρασε την έκπληξή του κι άρχισε να παίζει με το νερό καταβρέχοντας τα τοιχώματά του, πιτσιλώντας το στόμιό του και, τέλος, βγάζοντας το νερό προς τα έξω.
Η πόλη δεν είχε ποτέ βραχεί από τίποτ’ άλλο πέρα από τη βροχή η οποία, εκ των πραγμάτων, ήταν αρκετά σπάνια, Έτσι, η γη τριγύρω απ’ το πηγάδι, αναζωογονημένη από το νερό, άρχισε να ξυπνά.
Οι σπόροι βλάστησαν παίρνοντας τη μορφή χλόης, τριφυλλιών, λουλουδιών και αδύναμων κορμών που μετατράπηκαν αργότερα σε δέντρα …
Μια έκρηξη χρωμάτων και ζωής απλώθηκε γύρω από το απομακρυσμένο πηγάδι το οποίο άρχισαν να αποκαλούν : ‘Το Περιβόλι”.
Όλοι το ρωτούσαν πως είχε καταφέρει αυτό το θαύμα.
“Δεν είναι κανένα θαύμα”, απαντούσε το Περιβόλι.
“Πρέπει να σκάψεις στο εσωτερικό , προς τα μέσα”.
Πολλοί θέλησαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Περιβολιού , αλλά αποδοκίμασαν την ιδέα όταν συνειδητοποίησαν ότι , για να βαθύνουν , θα έπρεπε πρώτα να αδειάσουν.
Συνέχισαν να διευρύνονται όλο και πιο πολύ για να γεμίσουν με περισσότερα ακόμα πράγματα…
Στην άλλη άκρη της πόλης , ένα άλλο πηγάδι αποφάσισε κι αυτό να πάρει το ρίσκο να αδειάσει…Κι άρχισε κι αυτό να βαθαίνει…
Κι έφτασε κι αυτό στο νερό…Και το έριξε κι αυτό προς τα έξω δημιουργώντας μια δεύτερη όαση στο χωριό…
“Τι θα κάνεις όταν θα τελειώσει το νερό ;” , το ρωτούσαν.
“Δεν ξέρω τι θα συμβεί” απαντούσε.
“Αλλά προς το παρόν , όσο περισσότερο νερό βγάζω , τόσο περισσότερο βρίσκω”.
Πέρασαν μερικοί μήνες μέχρι τη μεγάλη ανακάλυψη . Μια μέρα , σχεδόν κατά τύχη, τα δυο πηγάδια κατάλαβαν ότι το νερό που είχαν βρει στο βάθος τους ήταν το ίδιο…
Ότι το ίδιο υπόγειο ποτάμι που περνούσε από το ένα , γέμιζε το βάθος του άλλου. Κατάλαβαν ότι ξεκινούσε γι’ αυτά μια καινούργια ζωή. Όχι μόνο μπορούσαν να επικοινωνούν από στόμιο σε στόμιο , επιφανειακά , όπως όλοι οι άλλοι , αλλά η αναζήτησή τους , τους είχε προσφέρει ένα νέο και μυστικό σημείο επαφής.
Είχαν ανακαλύψει τη βαθιά επικοινωνία που πετυχαίνουν μόνον εκείνοι που έχουν το θάρρος να αδειάσουν από κάθε περιεχόμενο και να ψάξουν στο βάθος της ύπαρξής τους για να βρουν τι έχουν να δώσουν…
Απόσπασμα από το βιβλίο «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ» – Χόρχε Μπουκάι
Πότε θα μάθεις πως για να προστατεύσεις εσένα,πρέπει να βάλεις κάποια όρια στις προσωπικές σου σχέσεις?
Tώρα θα μου πεις είναι εύκολο να ελέγξεις τα συναισθήματα σου?
Όχι θα σου πω δεν είναι...αλλά είναι ίσως ο μόνος τρόπος για να διαφυλάξεις εσένα.
Όσο πιο ευαίσθητος είναι ένας άνθρωπος τόσο πιο δύσκολο είναι να φρενάρει αυτά που νιώθει.
Είναι όμως και πολύ πιο εύκολο να πληγωθεί.
Οπότε?δεν πρέπει να κάνεις και εσύ κάτι για εσένα?για να είσαι πιο ασφαλείς ρε παιδί μου.
Ειδικά αν έχεις πονέσει πολύ στη ζωή σου το χρωστάς στον εαυτό σου.
Δώσε αγάπη αλλά χωρίς να σπαταλιέσαι.
Μάθε να μην εξαρτάσαι από κανέναν.
Μάθε να αγαπάς πρώτα ΕΣΕΝΑ.
Ένα εκπληκτικό βίντεο που απεικονίζει τη ροή των χρωμάτων και τις μοναδικές εικόνες που δημιουργούν μέσω κυκλικών κινήσεων, σε αναλογία με συναισθήματα όπως θυμός, αγάπη, θλίψη και χαρά. Για τις μίξεις των χρωμάτων χρησιμοποιήθηκαν μπογιά, γάλα, λάδι, μέλι και κανέλα.
Γράφει ο ψυχολόγος Νικόλαος Βακόνδιος. «Είναι αυτοί που ο κόσµος δεν τους φαντάζεται ικανούς για κάτι, που κατορθώνουν συχνά αυτό, που κανείς δεν φανταζόταν ότι µπορεί να γίνει…» «Είναι κάποιοι που µπορεί να επηρεάσουν, να εµπνεύσουν, να κάνουν καλύτερο τον κόσµο, έστω µια στάλα», έλεγε ο ήρωας της ταινίας στη σύντροφό του… Από τα σχολικά του χρόνια έδειχνε διαφορετικός, πολύ ευφυής µα κλεισµένος στον εαυτό του. Είχε µάθει, έδειχνε η ταινία, ότι -χωρίς κανέναν να τον υποστηρίζει- ο τρόπος για να σταµατούν πιο σύντοµα τα πειράγµατα των συµµαθητών του, ήταν να τους στερήσει την ευχαρίστηση που ένιωθαν, µε την προσπάθειά του να τους ξεφεύγει. Η παραίτησή του αυτή, τέλειωνε τα πειράγµατα πιο γρήγορα. Γιατί δεν έβρισκαν ικανοποίηση στο να επιβάλλουν τη δύναµή τους. Μια τεχνική που ανακάλυψε µόνος του, αφού δεν ένιωθε να υπάρχει κανείς σύµµαχός του, να τον προστατεύσει. Ωσπου βρέθηκε ένας καλός φίλος κοντά του… Ο άνθρωπος αυτός, που τόσο διαφορετικός έδειχνε σαν παιδί, έµελλε να γίνει ο εµπνευστής της τεχνητής νοηµοσύνης. Αυτός που θα «έσπαγε» τον κωδικό κρυπτογράφησης Ενίγκµα, του Γ’ Ράιχ, κάτι που τότε έµοιαζε αδιανόητο να γίνει.
ΟΙ «∆ΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ»
Άνθρωποι ευαίσθητοι, ευφυείς, συχνά νιώθουν ότι µειονεκτούν, γιατί µεγάλωσαν σε ένα δύσκολο περιβάλλον, µε πράγµατα που έκαναν ταπεινή την αυτοεκτίµησή τους. Ετσι, φέρονται διαφορετικά από τους πολλούς και ξεχωρίζουν από την οµοιοµορφία. Κάτι που κάνει καµιά φορά τους πολλούς να τους κοιτάζουν µε περιέργεια, θα ᾽λεγε κανείς αρνητικά… Ισως γιατί οι ευαίσθητοι άνθρωποι δεν νιώθουν πάντα εύκολο να ακολουθήσουν τους τύπους κοινωνικής συµπεριφοράς κι έτσι δείχνουν συνεσταλµένοι, «διαφορετικοί»! Από διάφορα τυχαία περιστατικά µπορεί να χαρακτηριστούν «παράξενοι»… Ποιος έχει την υποµονή να αναλύσει σε βάθος τη συµπεριφορά τους; Οι άνθρωποι αυτοί φέρονται διαφορετικά, ίσως όχι πάντα «άνετα», µα πιο γνήσια στην πραγµατικότητα. Μπορεί να µην πηγαίνουν στην κηδεία κάποιου συγγενούς τους, όχι γιατί δεν νιώθουν πόνο, µα διότι πονούν περισσότερο και δεν θέλουν να δουν αυτόν που έχασαν από τη ζωή τους… Μπορεί να αποφεύγουν τις κοσµικές συγκεντρώσεις γιατί ντρέπονται, και η αίσθηση ότι µειονεκτούν στην άνετη κοινωνική συµπεριφορά, τραβάει -σαν το µέλι- την προσοχή κάποιων… Αυτών που θέλουν να φανούν δυνατοί στο πλήθος, σαρκάζοντας τη διαφορά τους από την οµοιόµορφη συµπεριφορά.
Η ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ
Είναι εύκολο κάποιες φορές να ξεχνάµε ή να κρύβουµε τα προβλήµατά µας, γελώντας µε τα προβλήµατα των άλλων. Θέλει δύναµη και γνώση για να το αποφύγεις αυτό. Ο άνθρωπος µαθαίνει να είναι ανθρώπινος ή όχι. Είναι πιο εύκολο να προσέξουµε τη διαφορά κάποιων ευαίσθητων ανθρώπων από την οµοιοµορφία, παρά να εστιάσουµε στο πρόβληµα αυτών που τη χλευάζουν µε µένος… Η σκληρότητα λανθασµένα θεωρείται ως δύναµη και η ευαισθησία ως πρόβληµα, ενώ στην ουσία ισχύει το αντίστροφο! Κι έτσι, η -κάποιες φορές- λειψή από την οικογένεια, αυτοεκτίµηση των ευαίσθητων ανθρώπων, τραυµατίζεται ακόµη περισσότερο από τον υπόλοιπο άγνωστο κόσµο… Πολύ συχνά, γνωρίζεις τέτοιους ανθρώπους στην καθηµερινότητά σου… Νοµίζουν λανθασµένα ότι είναι αδυναµία η ευαισθησία, το να σκέφτεσαι διαφορετικά, αφού δεν το κάνουν πολλοί. ∆εν τους είναι εύκολο να καταλάβουν τη σηµασία των ικανοτήτων τους, γιατί δεν βλέπουν τις αξίες να είναι δηµοφιλείς. Και πόσο δύσκολο είναι να πιστέψουν ότι η κακία των άλλων συχνά προέρχεται από το φθόνο των ικανοτήτων τους. Οι ίδιοι νοµίζουν ότι χλευάζεται η διαφορετικότητά τους. Οµως, όταν βρεθεί κάποιος που θα τους αναγνωρίσει την αξία τους, αντιδρούν µε ένα πλατύ χαµόγελο. Και αρχίζει η µεταµόρφωσή τους από φαινοµενικό άνθρακα κοινωνικά, σε διαµάντι… Τότε µπορεί να καταλάβουν ότι ο άνθρωπος, µε σιγουριά για τον εαυτό του, δεν εκφράζει κακία ή φθόνο προς τους άλλους. Ότι αυτοί που τους πείραζαν µε κακία, εξέφραζαν σε κάποιον άλλον τη δυσφορία µε το δικό τους εαυτό… Τότε καταλαβαίνουν ότι η επίδραση της οµορφιάς και της οµοιογένειας είναι παροδική και γρήγορα ξεθωριάζει… Και ότι το διαφορετικό γίνεται στο τέλος το αντικείµενο του θαυµασµού. «Η οµορφιά είναι ανώτερη από την ευφυΐα, γιατί δεν χρειάζεται απόδειξη», είπε κάποτε ο Ουµπέρτο Εκο, θέλοντας να δείξει ότι ότι το ανθρώπινο µάτι προσελκύεται πρώτα από την οµορφιά, και ότι θέλει περισσότερο χρόνο για να εκτιµήσει άλλα χαρίσµατα… αν δώσει αυτό το χρόνο και την ευκαιρία! πηγή:http://enallaktikidrasi.com/
Για εκείνα που μου έδωσε και δεν τα πήρα. Μα κι γι αυτά που μου ζήτησε και δεν του έδωσα. Πάνω από όλα θέλω να κλάψω στην αγκαλιά Του, για όλες εκείνες τις μέρες που δεν έζησα και απλά επιβίωσα.
Να πω συγνώμη για όσα σε αγαπώ δεν είπα, σε αγκαλιές που δεν έδωσα, σε πόρτες που έκλεισα, σε τηλέφωνα που δεν σήκωσα, σε μάτια που δεν αντίκρισα, σε φιλιά που δεν σαρκώθηκαν και σε προσευχές που δεν ειπώθηκαν…
Τέλος να πω, ότι εάν βρήκες έναν άνθρωπο να σε νιώσει, να σε καταλάβει, να σε αγαπήσει, κράτα τον, κι ας είναι στην άλλη άκρη της γης. Φτάνει που τον βρήκες…. Δεν θα σου τύχει πολλές φορές στην ζωή. Και να θυμάσαι, οτι στα δώρα λες ευχαριστώ κι ας μην τα ξετυλίξεις ποτέ..
Η ομορφιά σου δεν βρίσκεται στην τελειότητα μα σε εκείνες τις μικρές καθημερινές ατέλειες του βίου σου. Ούτε η δύναμη κρύβεται στα κατορθώματα σου, μα στις αποτυχίες και τις κολάσεις που μετέτρεψες σε παραδείσους. Πάψε να ζητάς το "τέλειο" για να σου δοθεί το ωραίο ....
Οι σχέσεις των μικρών παιδιών μεταξύ τους αλλά και με τα ζώα είναι χωρίς αμφιβολία αγνές και απαλλαγμένες από φόβο ή προκαταλήψεις.
Η Elena Karneeva, μια επαγγελματίας φωτογράφος από τη Μόσχα της Ρωσίας, απαθανάτισε την αθωότητα μεταξύ παιδιών και ζώων στις παρακάτω μαγευτικές φωτογραφίες.
Σε κάθε φωτογραφία, τα παιδιά δείχνουν το σεβασμό, την αγάπη και τα φιλικά τους αισθήματα προς τα ζωάκια χωρίς να τα αντιμετωπίζουν σαν άγρια πλάσματα ή φαγητό.
Οι σκύλοι, τα προβατάκια, οι κουκουβάγιες και τα άλλα ζωάκια δημιουργούν ένα υπέροχα μαγευτικό και υπαίθριο τοπίο.
Οι παρακάτω φωτογραφίες θα σας εντυπωσιάσουν με την αγνότητα και την ομορφιά τους χωρίς καμιά αμφιβολία.
Και τι θα πει ακριβώς, αγαπώ τη ζωή; Ρωτούν. Δεν ξέρω να απαντήσω! Υπάρχουν "ακριβώς" σε τέτοια θέματα;.. Θα επαναλάβω μόνο δυο καταστάσεις που έχουν ξαναγραφτεί:
Όταν ο Γιάννης Τσαρούχης ήταν πια στο τέλος του βίου του, ηλικιωμένος και άρρωστος, ντύθηκε όμορφα ένα βράδυ και ετοιμαζόταν να πάει σε γιορτή. Η νοσοκόμα που τον πρόσεχε τον πρόλαβε στην πόρτα και έβαλε τις φωνές:
- Κύριε Τσαρούχη, πού πάτε;..Θα πεθάνετε!
Στράφηκε θυμωμένος.
- Και για να μην πεθάνω, να μη ζήσω;
.
Λέγεται για κάποιους χαρακτήρες:
" Πέθαναν στα είκοσι και τους έθαψαν στα ογδονταπέντε ".
.jpg)
