Να θυμάσαι πως....
Τίποτε δεν είναι στάνταρ και δεδομένο.
Από όσα βλέπεις,ακούς ή διαβάζεις πάντα να αφήνεις μέσα σου ένα κομμάτι ελεύθερο για τη δική σου γνώμη και τα δικά σου πιστεύω.
Γιατί η ελευθερία της ψυχής και της σκέψης μας είναι το παν.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2014

Ένας Ουρανός μ' Aστέρια


Μια νύχτα του έδειξε την Μεγάλη και την Μικρή Άρκτο...στην επιστροφή τους εκείνη είδε ένα Αστέρι να πέφτει....
δεν ήξερε τότε τι να ευχηθεί...
Το επόμενο βράδυ έμαθε να της τις δείχνει εκείνος!
-του άρεσε πολύ-
Κάποιο άλλο βράδυ του έδειξε την Πούλια...
Σχεδόν κάθε νύχτα όταν επέστρεφαν...λίγο πριν μπει  στο σπίτι της εκείνη έβλεπε κι από ένα Αστέρι να πέφτει...
 Κι ένα ακόμη βράδυ ενώ ήταν μαζί εκείνη είδε δυο Αστέρια να πέφτουν...ένα στο ξεκίνημα της βόλτας τους και ένα στην επιστροφή τους... για πρώτη φορά συνέβη όσο ήταν μαζί...
και τις δύο φορές έκανε την ίδια ευχή...
τώρα ήξερε!


Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2014

Ένα μικρό κορίτσι με γιασεμιά στα μάτια,

συνάντησε το "όταν" και το ρώτησε,
Εσένα πια είναι η δουλειά σου ; 
Εγώ του απάντησε το "όταν", μεταθέτω συνεχώς τα πράγματα στο μέλλον, 
τα μακραίνω τόσο πολύ που δεν προλαβαίνει ή ξεχνά κανείς στο τέλος 
να ζήσει. 


Δεν μου αρέσεις είπε το κορίτσι και σκόρπισε τα φύλλα του γιασεμιού. 
Λίγο παρακάτω σε ένα δρόμο γεμάτο λάσπες,
είδε να περπατά σκυμμένο το "εάν".
Εσένα πια είναι η δουλειά σου; το ρώτησε. 
Εγώ του "λέει", δεν σταματώ λεπτό να διηγούμαι το παρελθόν,
να θυμάμαι και να κλαίω, σκορπώντας τύψεις κι ενοχές.
Δεν μου αρέσεις, είπε το κορίτσι και κύλησε έ
να δάκρυ.
Σε λίγη ώρα στο κάτω στενό του χωριού
εκεί που ανθούσαν βασιλικοί και κατιφέδες, περνούσε το "τώρα", 
δεν το ρώτησε τίποτα απολύτως
απλά το ακολούθησε "τώρα" και χάθηκαν στην ομορφιά.

π.Λίβυος

Δευτέρα 21 Ιουλίου 2014

Θυμάμαι-Θυμάσαι

Η πιο μεγάλη απόσταση είναι ο χρόνος...
Μπορεί...
όμως...
τα πιο ωραία μας ταξίδια
δεν τα ταξιδέψαμε ακόμη...

Παρασκευή 7 Μαρτίου 2014

Ποιος είσαι;

Τη μέρα εκείνη ο Σινκλέρ σηκώθηκε, όπως πάντα, στις εφτά το πρωί. Όπως κάθε μέρα, σύρθηκε με τις παντούφλες του ως το μπάνιο και, ύστερα από ένα ντους, ξυρίστηκε και αρωματίστηκε. Ντύθηκε με ρούχα της μόδας, όπως συνήθιζε, και κατέβηκε στην είσοδο να πάρει την αλληλογραφία του. Εκεί ένιωσε τη πρώτη έκ­πληξη της ημέρας. Δεν υπήρχαν γράμματα!
 Τα τελευταία χρόνια η αλληλογραφία του αυξανόταν διαρκώς, και ήταν σημαντικός παράγοντας για την επαφή του με τον κόσμο. Λίγο κακόκεφος με την είδηση της απουσίας ειδήσεων, έφαγε βιαστικά το συνηθισμένο του πρόγευμα με γάλα και δημητριακά (όπως συνιστούσαν οι γιατροί) και βγήκε στο δρόμο.
 Όλα ήταν όπως πάντα: τα συνηθισμένα οχήματα κυκλοφο­ρούσαν στους ίδιους δρόμους και παρήγαγαν τον ίδιο θόρυβο της πόλης που γκρίνιαζε — όπως κάθε μέρα. Διασχίζοντας την πλατεία, έπεσε σχεδόν πάνω στον καθηγητή Εξέρ, έναν παλιό του γνωστό. Συχνά περνούσαν πολλές ώρες μαζί κουβεντιάζοντας άχρηστα μεταφυσικά θέματα. Τον φώναξε με το όνομα του αλλά είχε πια απομακρυνθεί, κι ο Σινκλέρ σκέφτηκε ότι μάλλον δεν θα τον είχε ακούσει. Η μέρα είχε αρχίσει άσχημα και φαινόταν να χει­ροτερεύει με την ανία να απειλεί τη διάθεση του. Αποφάσισε να επιστρέψει στο σπίτι, στο διάβασμα και την έρευνα, και να περιμένει τα γράμματα που σίγουρα θα έφταναν πολλαπλάσια, για να αντισταθμίσουν την πρωινή έλλειψη.

Εκείνη τη νύχτα δεν κοιμήθηκε καλά και ξύπνησε πολύ νω­ρίς. Κατέβηκε, και ενώ έτρωγε το πρωινό του άρχισε να παρα­κολουθεί από το παράθυρο πότε θα έρθει ο ταχυδρόμος. Όταν, τελικά, τον είδε να στρίβει στη γωνία, η καρδιά του χοροπήδησε. Ωστόσο, ο ταχυδρόμος πέρασε μπροστά από το σπίτι του χωρίς να σταθεί. Ο Σινκλέρ βγήκε και τον φώναξε για να βεβαιωθεί ότι δεν υπήρχαν γράμματα γι’ αυτόν. Ο ταχυδρόμος τον διαβεβαίω­σε ότι δεν είχε τίποτα στο σάκο του για το σπίτι εκείνο κι ότι δεν υπήρχε καμία απεργία στα ταχυδρομεία, ούτε προβλήματα στη διανομή της αλληλογραφίας.
Αντί να τον καθησυχάσει, αυτό τον ανησύχησε ακόμα περισ­σότερο. Κάτι συνέβαινε κι έπρεπε να βρει τι. Φόρεσε ένα σακάκι και πήγε στο σπίτι του φίλου του, του Μάριο.

Μόλις έφτασε, είπε στον μπάτλερ να τον αναγγείλει και πε­ρίμενε στο σαλόνι. Ο φίλος του δεν άργησε να φανεί. Ο Σινκλέρ πήγε να τον αγκαλιάσει, όμως, εκείνος περιορίστηκε να ρωτήσει:
«Συγνώμη, κύριε, γνωριζόμαστε;»
Ο άνθρωπος νόμισε ότι πρόκειται γι’ αστείο και γέλασε με το ζόρι ζητώντας από το φίλο του να του βάλει ένα ποτό. Το απο­τέλεσμα ήταν τρομακτικό. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού κάλεσε τον μπάτλερ και τον πρόσταξε να πετάξει έξω τον άγνωστο. Ο Σιν­κλέρ τότε παραφρόνησε κι άρχισε να φωνάζει και να βρίζει, προ­καλώντας ακόμα περισσότερο τον γεροδεμένο υπηρέτη που τον έσπρωξε με βία στο δρόμο…

Πηγαίνοντας προς το σπίτι του συνάντησε διάφορους γείτο­νες που τον αγνόησαν ή του φέρθηκαν σαν να μην τον γνώριζαν.
Μια ιδέα του σφηνώθηκε στο μυαλό: υπήρχε κάποια συ­νωμοσία εναντίον του κι αυτός είχε διαπράξει κάποιο περίεργο λάθος ενάντια στην κοινωνία που τώρα τον απέρριπτε, ενώ πριν από λίγες ώρες τον εκτιμούσε. Ωστόσο, όσο κι αν συλλογιζόταν, δεν μπορούσε να θυμηθεί κανένα γεγονός που να μπορούσε να θεωρηθεί προσβλητικό, πόσο μάλλον κάτι που να είχε ενοχλήσει ολόκληρη την πόλη.

Άλλες δύο μέρες έμεινε στο σπίτι του περιμένοντας την αλ­ληλογραφία που δεν έφτασε. Λαχταρούσε την επίσκεψη κάποιου φίλου του που, παραξενεμένος από την απουσία του, θα του χτυ­πούσε την πόρτα για να μάθει τι κάνει. Τίποτα, όμως, δεν συνέβη. Κανένας δεν ήρθε στο σπίτι του. Η καθαρίστρια έλειψε δίχως να τον ειδοποιήσει και το τηλέφωνο του έπαψε να λειτουργεί.

Ενθαρρυμένος από ένα ποτηράκι παραπάνω, την πέμπτη νύχτα ο Σινκλέρ αποφάσισε να πάει στο μπαρ όπου συναντούσε πάντοτε τους φίλους του για να πουν τις καθημερινές ανοησίες. Μόλις μπήκε τους είδε, όπως πάντα, στο τραπέζι της γωνίας που τους άρεσε. Ο χοντρός Χανς έλεγε το ίδιο καλαμπούρι κι οι άλλοι γελούσαν, όπως συνήθως. Ο Σινκλέρ πήρε μια καρέκλα και κάθι­σε. Αμέσως, έπεσε νεκρική σιγή που δήλωνε πόσο ανεπιθύμητος ήταν ο νεοφερμένος. Ο Σινκλέρ δεν άντεξε άλλο.

«Μπορώ να μάθω τι έχετε πάθει όλοι μαζί μου; Αν έκανα κάτι που σας ενόχλησε, ας μου το πείτε επιτέλους για να τελειώνουμε. Μη μου φέρεστε όμως έτσι, γιατί κοντεύω να τρελαθώ.»

Οι άλλοι κοιτάχτηκαν. Άλλοι γελούσαν κι άλλοι είχαν θυμώ­σει. Ο ένας έβγαλε διάγνωση για τον νεοφερμένο στηρίζοντας το δείκτη του στα μηνίγγια του. Ο Σινκλέρ ζήτησε πάλι μια εξήγηση, ύστερα παρακάλεσε, και τέλος έπεσε στο πάτωμα ικετεύοντας να του πουν γιατί του τα έκαναν όλα αυτά.
Μόνο ένας αποφάσισε να του απευθύνει το λόγο:
«Κύριε, κανένας από εμάς δεν σας γνωρίζει. Δεν μας έχετε κάνει τίποτα. Αλήθεια, ούτε που ξέρουμε ποιος είστε.»
Τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τα μάτια του και βγήκε από το μαγαζί. Έσυρε το κορμί του ως το σπίτι του. Κάθε του πόδι ζύγιζε έναν τόνο.

Έφτασε στην κάμαρα του κι έπεσε στο κρεβάτι. Χωρίς να ξέ­ρει ούτε γιατί ούτε πώς, έγινε ένας ξένος, ένας απών. Δεν υπήρχε πια στις ατζέντες των ανθρώπων με τους οποίους αλληλογρα­φούσε, είχε σβηστεί από τη μνήμη των γνωστών του κι είχε χάσει τους φίλους του. Στο μυαλό του κυριαρχούσε μια σκέψη σαν σφυ-ροκόπημα: ήταν η ερώτηση που του έκαναν οι άλλοι κι άρχιζε να κάνει και ο ίδιος: «Ποιος είσαι;»

Ήξερε, αλήθεια, να απαντήσει στην ερώτηση αυτή; Γνώριζε το όνομα του, τη διεύθυνση του, τι νούμερο πουκάμισο φορού­σε, τον αριθμό της ταυτότητας του και διάφορα άλλα στοιχεία που τον προσδιόριζαν. Πέρα απ’ αυτό, όμως, ποιος ήταν αληθινά, εσωτερικά και βαθιά; Εκείνες οι προτιμήσεις και συμπεριφορές, οι τάσεις και οι απόψεις, ήταν πράγματι δικές του; Ή, όπως τόσα άλλα, ήταν απλώς μια προσπάθεια να μην απογοητεύσει τους άλ­λους που περίμεναν να είναι όπως ήταν; Κάτι άρχιζε να ξεκαθαρί­ζει μέσα του. Εφόσον ήταν άγνωστος, απελευθερωνόταν από την υποχρέωση να είναι κάτι συγκεκριμένο. Όπως κι αν ήταν, τίποτα δεν θα άλλαζε στην απάντηση που του έδιναν οι άλλοι. Για πρώτη φορά, ύστερα από αρκετές μέρες, ανακάλυψε κάτι που τον ηρέ­μησε. Βρισκόταν σε μια κατάσταση που του επέτρεπε να ενεργεί όπως ήθελε, χωρίς καν να ζητάει την έγκριση του κόσμου.

Πήρε βαθιά ανάσα και ένιωσε λες και νέος αέρας είχε μπει στα πνευμόνια του. Κατάλαβε ότι το αίμα κυκλοφορούσε στις φλέβες του, αντιλήφθηκε το χτύπο της καρδιάς του και ξαφνιά­στηκε που, για πρώτη φορά,
Δεν Έτρεμε.
Τώρα που, επιτέλους, ήξερε ότι ήταν μόνος, όπως ήταν πάντα, ότι είχε μονάχα τον εαυτό του, τώρα μπορούσε να κλάψει ή να γελά­σει… Όμως, για τον εαυτό του, όχι για τους άλλους. Τώρα, επιτέ­λους, το ήξερε:
Η Ύπαρξη του Δεν Εξαρτιόταν από τους Άλλους.
Είχε ανακαλύψει ότι έπρεπε να μείνει ολομόναχος για να μπορέσει να βρει τον εαυτό του…
Κοιμήθηκε ήρεμα και βαθιά κι είδε όμορφα όνειρα.
Ξύπνησε στις δέκα το πρωί, ανακαλύπτοντας ότι μια ηλιαχτί­δα έμπαινε εκείνη την ώρα από το παράθυρο και φώτιζε θαυμά­σια το δωμάτιο του.
Δίχως να κάνει μπάνιο, κατέβηκε τις σκάλες τραγουδώντας ένα τραγούδι που ποτέ δεν είχε ακούσει. Κάτω από την πόρτα κάτι βρήκε. Αναρίθμητα γράμματα που απευθύνονταν σ’ εκείνον.
Η κυρία που καθάριζε βρισκόταν ήδη στην κουζίνα και τον χαιρετούσε σαν να μη συνέβαινε τίποτα.
Και το βράδυ, στο μπαρ, κανένας δεν έδειχνε να θυμάται εκείνη την παράξενη νύχτα τρέλας. Τουλάχιστον, κανένας δεν κα­ταδέχτηκε να κάνει κάποιο σχόλιο.

Όλα είχαν ξαναγίνει φυσιολογικά… εκτός από εκείνον, ευτυχώς, εκείνον, που ποτέ πια δεν θα χρειαζόταν να παρακαλέσει κανέναν άλ­λον να τον κοιτάξει για να μάθει αν ήταν ζωντανός, εκείνον, που ποτέ πια δεν θα ζητούσε από τους άλλους να τον προσ­διορίσουν, εκείνον, που ποτέ πια δεν θα ένιωθε φόβο μήπως τον απορρίψουν.  Όλα ήταν ίδια, εκτός από αυτόν τον άνθρωπο που ποτέ πια δεν θα ξεχνούσε ποιος ήταν.

Χόρχε Μπουκάι ~ Να σου πω μια ιστορία

Πέμπτη 6 Μαρτίου 2014

Μια φορά κι έναν καιρό

υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.

Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.

Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα»

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησε με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.

Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»

Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο
μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Το νησί των συναισθημάτων ~ Μάνος Χατζιδάκις

Σάββατο 1 Μαρτίου 2014

Το βαλς του Ορφέα

από την παράσταση Ευρυδίκη της Sarah Ruhl του Θεάτρου Πορεία,σε μετάφραση του Δημήτρη Τάρλοου και μουσική της Κατερίνας Πολέμη...
Ένα πραγματικά υπέροχο άκουσμα που πάντα το συνοδεύω με την ιστορία που κουβαλά...καλή ανάγνωση και καλή ακρόαση σε όσους θελήσουν να διαβάσουν και να ακούσουν...
τις ευχές μου για ένα όμορφο ξημέρωμα σε όλους!

Σύμφωνα με τον μύθο, κάποτε στην Θράκη ζούσε ένας βασιλιάς, ο Οίαγρος. Και αυτόν τον βασιλιά ερωτεύτηκε η Καλλιόπη, η μούσα της επικής ποίησης. Και έκαναν έναν γιο, τον Ορφέα. Ο Ορφέας μεγάλωσε και έγινε μεγάλος ήρωας. Μα το μόνο του όπλο ήταν η λύρα του και η μουσική του. Λένε ότι όταν τραγουδούσε τα ζώα μαζευόταν γύρω του και τα ποτάμια σταματούσαν να κυλούν και τα σύννεφα να περνούν.

Και κάποτε ο Ορφέας γνώρισε την Ευρυδίκη. Και την αγάπησε πάρα πολύ και εκείνη αγάπησε εκείνον. Και δεν πέρασε καιρός και αποφάσισαν να παντρευτούν. Και στο γάμο τους κάλεσαν όλους τους θεούς και όλους τους ήρωες. Όλοι ήταν χαρούμενοι για το νέο ζευγάρι. Μόνο ο Αρισταίος, ο φίλος του Ορφέα καθόταν δίπλα στη φωτιά και δεν έπινε και δε γελούσε. Μόνο κοιτούσε την Ευρυδίκη. Και την πλησίασε και της ζήτησε να μιλήσουν. Και όταν απομακρύνθηκαν από το γλέντι, ο Αρισταίος προσπάθησε να βιάσει την Ευρυδίκη, τη γυναίκα του καλύτερού του φίλου. Μα η Ευρυδίκη αντιστάθηκε και τον έσπρωξε και έτρεξε μακριά του. Και εκεί που έτρεχε πάτησε ένα φίδι και το φίδι τη δάγκωσε. Και η Ευρυδίκη πέθανε.

Η απόγνωση και ο πόνος του Ορφέα ήταν μεγάλη. Δεν ήθελε να πιστέψει ότι η αγαπημένη του πέθανε. Δεν ήθελε να φανταστεί τη ζωή του μακριά της. Και έτσι ξεκίνησε να τη βρει. Ξεκίνησε να πάει στο μέρος που κανείς ζωντανός δε πατάει. Ξεκίνησε να πάει στον Κάτω Κόσμο, στο βασίλειο του Άδη και της Περσεφόνης. Πάει στην άκρη των ακρών, στον ποταμό Αχέροντα. Και ο Ορφέας πλήρωσε το βαρκάρη και εκείνος τον πέρασε απέναντι.

Και έτσι ο Ορφέας βρέθηκε στη χώρα των νεκρών. Και έφτασε μπροστά στη πύλη του Κάτω Κόσμου, που τη φύλαγε ο Κέρβερος, ο σκύλος με τα τρία κεφάλια. Και ο Ορφέας έπαιξε μια γλυκιά μελωδία και το θηρίο ηρέμησε και κοιμήθηκε. Και ο Ορφέας πέρασε την πύλη. Και περπάτησε ανάμεσα στις ψυχές των νεκρών μέχρι που έφτασε μπροστά στο θρόνο του Άδη και στο θρόνο της Περσεφόνης.

Και όταν έφτασε μπροστά στους θεούς του Κάτω Κόσμου, έπιασε τη λύρα του και τραγούδησε. Τραγούδησε για την ομορφιά της Ευρυδίκης. Τραγούδησε για την αγάπη του. Και ζήτησε να του δώσουν πίσω την Ευρυδίκη. Αλλιώς προτιμούσε να μείνει και αυτός εκεί, στον Κάτω Κόσμο. Και η φωνή του ήταν τόσο γλυκιά και η μελωδία τόσο μεθυστική που όλες οι ψυχές σταμάτησαν να τον ακούσουν. Και ο Τάνταλος σταμάτησε για λίγο να προσπαθεί να πιάσει τα φρούτα και ο Σίσυφος σταμάτησε να σπρώχνει την πέτρα του. Ακόμα και οι ίδιες οι Ερινύες έκλαψαν.

Και οι θεοί του Κάτω Κόσμου του υποσχέθηκαν να του δώσουν την Ευρυδίκη. Αλλά τον προειδοποίησαν να μην γυρίσει πίσω να την κοιτάξει μέχρι να περάσουν την είσοδο του Κάτω Κόσμου και να βγουν στο φως.

Και έτσι ο Ορφέας προχώρησε μπροστά και πήρε το δρόμο της επιστροφής. Και πίσω άκουσε τα απαλά βήματα της καλής του. Και μπροστά του έβλεπε το φως του ήλιου. Και ανυπομονούσε να δει τη καλή του. Και όσο πλησίαζαν στην έξοδο, τόσο μεγάλωνε η ανυπομονησία του. Και λίγο πριν βγουν έξω ο Ορφέας δεν άντεξε και στράφηκε. Και εκεί στεκόταν η αγαπημένη του, η Ευρυδίκη. Μα πριν προλάβει να την αγγίξει και να της μιλήσει, η Ευρυδίκη εξαφανίστηκε από μπροστά του.

Από τότε λένε ότι ο Ορφέας έμεινε μόνος και ποτέ δεν αγάπησε πια άλλη γυναίκα. Και τριγυρνούσε τις ερημιές και έπαιζε τη μουσική του για τα ζώα που πάντα τον πλησίαζαν για να τον ακούσουν.

διαλέξτε εκτέλεση...



πηγή πληροφοριών:http://antikleidi.com/