Να θυμάσαι πως....
Τίποτε δεν είναι στάνταρ και δεδομένο.
Από όσα βλέπεις,ακούς ή διαβάζεις πάντα να αφήνεις μέσα σου ένα κομμάτι ελεύθερο για τη δική σου γνώμη και τα δικά σου πιστεύω.
Γιατί η ελευθερία της ψυχής και της σκέψης μας είναι το παν.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παραμύθια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παραμύθια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 19 Μαρτίου 2016

Μαριονέτες στα Σύννεφα !



Ακόμη ένα ξεχωριστό παραμύθι από τον αγαπημένο μου φίλο Αντώνη Δημητρακόπουλου.
Δεν θα ήθελα να αναφερθώ στα συναισθήματα που γέννησε σε μένα προσωπικά,γιατί ως γνωστόν ο καθένας διαβάζει,βλέπει,ακούει και κατανοεί με βάση την δική του σκέψη και ψυχή!

Καλή ανάγνωση σε όσους το διαβάσουν!
Και τις ευχές μου στον Αντώνη να είναι καλοτάξιδο και να συνεχίσει να έχει τέτοιου είδους εμπνεύσεις! 

Πέμπτη 6 Μαρτίου 2014

Μια φορά κι έναν καιρό

υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.

Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.

Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα»

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησε με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.

Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»

Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο
μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Το νησί των συναισθημάτων ~ Μάνος Χατζιδάκις

Κυριακή 2 Μαρτίου 2014

Στο τέλος πάντα καίνε τον καρνάβαλο....

ένα ποίημα της Ελένης Φιλλιπίδου 


Τόση κούραση...
Τόση σπατάλη...
για να πετύχεις τι?
Για να με ξεγελάσεις...
Οργάνωσες ολόκληρο καρναβάλι...
έφτιαξες άρματα...
μοίρασες όλο το πάθος σου,
όλο το μυαλό σου...
για να βρεις κατάλληλες στολές...
μάσκες...
... και αβανταδόρους ν ακολουθούν την πομπή σου...
και να καλύπτουν τα ψέμματα σου.
Ξέχασες όμως φίλε μου κάτι πολύ σημαντικό...
Στο τέλος πάντα...
καίνε τον καρνάβαλο...

και ένα  αλληγορικό παραμύθι  του αγαπημένου μου Αντώνη εμπνευσμένο από το συγκεκριμένο ποίημα...

Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2014

Αν τ'αγαπάς ξανάρχονται...

Βρέχει χιονίζει τα μάρμαρα 
ποτίζει κι η γάτα μαγειρεύει
 κι ο ποντικός χορεύει!!!

αυτό το τραγουδάκι ήρθε στη θύμηση μου με τη σημερινή βροχή και μετά από μία κουβέντα που είχα εχθές με ένα φίλο για ένα πολύ όμορφο παραμύθι που μου έστειλε...το οποίο έχει σαν θέμα την υπέροχη και στενή σχέση αγάπης μεταξύ γιαγιάς και εγγονού...!
ίσως αναρωτηθείτε πως συνδέεται το τραγουδάκι με όλο αυτό...θα σας πω λοιπόν πως είναι σχετικό και μάλιστα πολύ καθότι ήταν ένα από τα τραγούδια που μου έλεγε η αγαπημένη μου γιαγιά όταν ήμουν και εγώ παιδάκι...
Το πανέμορφο κατά τη γνώμη που παραμύθι μπορείτε είτε να το ακούσετε σε αφήγηση(το προτείνω) είτε να το ξεφυλλίσετε πατώντας
Θα ήθελα να αφιερώσω αυτή την ανάρτηση στην αγαπημένη μου γιαγιά,με την ελπίδα πάντα μέσα μου πως κάποτε να ξανάρθει...καθώς επίσης και σε όσους από εσάς αγαπήσατε πολύ τη ζεστή αγκαλιά της δικής γιαγιάς.... 
Τέλος θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Θωμά που το μοιράστηκε μαζί μου.
Ένα όμορφο παραμυθένιο απόγευμα σε όλους!



Σάββατο 8 Φεβρουαρίου 2014

Παραμυθένιο Σαββατόβραδο

με ένα πανέμορφο παραμύθι από έναν άνθρωπο Ψυχής που σας έχω παρουσιάσει αρκετές φορές,μιας και είναι ο αγαπημένος μου Παραμυθάς!
Εύχομαι να απολαύσετε όλοι τη λύση στο Αίνιγμα της Αγάπης!

Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 2014

Παραμυθένια στιγμή παρέα με την δροσοσταλίδα

Πάντα όταν ανεβάζω κείμενα φίλων η χαρά μου είναι απερίγραπτη!
Ειδικά όταν πρόκειται για τις ιστορίες του Αντώνη είμαι διπλά χαρούμενη,γιατί είχα την ευλογία να τον συναντήσω μέσα στην πορεία της ζωής μου και κατέχει πλέον μία σημαντική θέση στην ψυχή μου....κατατάσσεται όπως έχω ξαναπεί στους ανθρώπους Ψυχής...!
Η δροσοσταλίδα είναι μία υπέροχη ιστορία για μικρούς και μεγάλους και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ίκαρος.
Μπορείτε να την απολαύσετε και ξεφυλλίζοντας την ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο ή ακόμη πιο 'ζωντανά' παρακολουθώντας το βίντεο!

"Η δροσοσταλίδα περιπλανιέται στα σύννεφα, στα ποτάμια, στις λίμνες, στα λουλούδια, ψάχνοντας απάντηση στο ερώτημά της: Μήπως ξέρεις το όνομά μου;Μια τρυφερή ιστορία για μικρά και μεγάλα παιδιά."

Κείμενο:Αντώνης Δημητρακόπουλος
Εικονογράφηση: Έρση Σπαθοπούλου
Εκδόσεις Ίκαρος~2012

Μπορείτε να την ξεφυλλίσετε εδώ

Κυριακή 12 Ιανουαρίου 2014

..η αγαπημένη ιστορία αγάπης

 απέκτησε ακόμη περισσότερη 'ζωή'!

Δεν ξέρω πόσοι έτυχε να την διαβάσετε όταν την είχα αναρτήσει ως κείμενο,οπότε σας ενημερώνω και πάλι πως πρόκειται για μια πολύ ξεχωριστή ιστορία Αγάπης ανάμεσα σε ένα κόμμα και μία τελεία...!Είναι γραμμένη από έναν άνθρωπο Ψυχής όπως είχα γράψει και τότε...
...μόλις χθες λοιπόν δημιουργήθηκε και σε ένα ιδιαίτερα όμορφο βίντεο!Κι έτσι θέλησα με πολλή χαρά να το μοιραστώ μαζί σας γιατί πιστεύω(όπως έχω ξαναγράψει)πως ότι αξίζει είναι όμορφο να το μοιράζεσαι...

Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2014

...για όσους αναρωτιούνται

που πέφτουν τ'άστρα κουβαλώντας τις ευχές μας...
...αλλά και για το πως γεμίζει και αδειάζει το φεγγάρι...!

καληνύχτα σε όλους με μια αγκαλιά αστέρια!

Τρίτη 7 Ιανουαρίου 2014

...μια ιστορία από έναν συν-Ακροβάτη...!!!



Η παρακάτω ιστορία είναι γραμμένη από τον καλό μου φίλο Ακροβάτη του οποίου η βοήθεια μου ήταν/είναι πολύτιμη(όπως και της αγαπημένης μου Βασιλικής) όσο αφορά την λειτουργικότητα του blog...
προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ και έτσι θέλησα να τη μοιραστώ μαζί σας...παρόμοιες ιστορίες και διάφορα άλλα όμορφα μπορείτε να βρείτε στο προσωπικό του blog πατώντας στον σύνδεσμο που βρίσκεται στο τέλος της ανάρτησης.
Καλή ανάγνωση!



"Βρες την πιο παλιά γωνία μες της ψυχής την αγωνία...."

 Η πιο αστεία εφεύρεση που έχουν αυτοί οι άνθρωποι, που από τη μία εμείς οι αράχνες τη βλέπουμε και ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια, από την άλλη πολύ χαιρόμαστε και αν μπορούσαμε θα τους ευγνωμονούσαμε, είναι αυτό το αστείο δοκάρι που στήνουν στη μέση του πατώματος με το κομμάτι του ήλιου στην άκρη. Πρόκειται για αυτό που λένε όλοι " το φως".  Είναι ένα δοκάρι λεπτό, που το λένε "καλώδιο" , άλλες φορές μακρύ, άλλες φορές κοντό που καταλήγει σε μια βάση σε διάφορα σχήματα. Η βάση αυτή κρύβει συνήθως "το φως", αυτό  το κομμάτι που παίρνουν οι άνθρωποι από τον ήλιο, το οποίο μάλιστα μπορούν να το εμφανίζουν και να το εξαφανίζουν όποτε αυτοί θέλουν, Και είναι εντελώς παράλογο να στήνεις ένα κομμάτι ήλιο σε κάθε πάτωμα, αλλά μιας και μας φωτίζει και μας ζεσταίνει, εμείς είμαστε πολύ ευχαριστημένες.
Είναι και ένας άλλος λόγος που θα μιλήσω λίγο για αυτό το περιβόητο "φως". Όπως είναι φυσικό, όταν στο κρύο πάτωμα ξαφνικά προκύπτει φως και ζεστασιά, τόσο εμείς οι αράχνες, όσο και τα άλλα έντομα, αυτά που πετάνε  και κυρίως αυτά με τα οποία τρεφόμαστε μαζεύονται κοντά και στέκονται εκεί ζαλισμένες. Ε, εμείς οι αράχνες, που έχουμε πολλά μάτια και δε μας ζαλίζει τόσο πολύ το φως, περιμένουμε καρτερικά και  όλο και γραπώνουμε κάποια ζαλισμένη μύγα ή κάτι τέτοιο. Τη μαζεύουμε μετά στην άκρη στον ιστό μας, την τυλίγουμε αργά αργά και έτσι τρεφόμαστε.

Έτσι εμείς και οι άνθρωποι, αυτοί οι παράξενοι ακροβάτες, ζούμε αρμονικά. Εντάξει, υπάρχουν και στιγμές που δε ζούμε τόσο αρμονικά. Μπορεί εμείς να ζούμε στο πάτωμα και αυτοί στο ταβάνι, όμως κάποιες φορές συναντιόμαστε. Και δε συναντιόμαστε όπως θα περίμενε κανείς με ανθρώπους που παραπατάνε και πέφτουν στο πάτωμα -ποτέ δε γίνεται αυτό, μιας και αυτή η μυστήρια "βαρύτητα" είναι αυτή που τους κρατάει πάντα πάνω-, αλλά είμαστε εμείς οι αράχνες που τους παρατηρούμε όλη μέρα περιμένοντας να ανάψουν το φως για να τραφούμε και που κάποιες από εμάς, περπατάμε μέχρι αυτούς για να τους δούμε από κοντά. 

Και  εδώ είναι ένα άλλο σημείο που οι άνθρωποι μας κάνουν και γελάμε πολύ, αν και είναιι ταυτόχρονα κάτι επικίνδυνο για μας. Ακούστε αυτό: οι άνθρωποι, αυτά τα μεγαλόσωμα παράξενα πλάσματα, που όπως έχω πληροφορηθεί γνωρίζετε καλύτερα από εμένα, μας φοβούνται! Μάλιστα, καλά ακούσατε. Κάποιοι από αυτούς, ειδικά αυτοί που είναι πιο μικρόσωμοι, όταν για κάποιο λόγο τους πλησιάσουμε τρέχουν να κρυφτούν από εμάς πανικόβλητοι. Μα είναι εντελώς ανήκουστο! Είναι  σαν να φοβόμαστε εμείς οι αράχνες πλάσματα πολύ μικρότερα από εμάς, όπως για παράδειγμα αυτά που τρώμε, τις σκνίπες! Έχω γελάσει πολλές φορές βλέποντας τους ανθρώπους να φοβούνται, τόσο πολύ μάλιστα που παραλίγο να πέσω από τον ιστό μου από τα γέλια. Αυτό βέβαια κάποιες φορές στοιχίζει, γιατί κάποιες φορές όπως ατσούμπαλα και άγαρμπα είναι αυτά τα πλάσματα, μας δίνουν μια και μας σκοτώνουν. Ευτυχώς εγώ δεν έχω δει κάποιο τέτοιο συμβάν.

Είναι πολλά αυτά που μπορώ να πω για τους ανθρώπους, θα πω κάποια που θεωρώ σημαντικά. Και αυτά τα υπόλοιπα που θέλω να πω, τώρα που το σκέφτομαι, πάλι είναι αυτό το "φως" που τα καθορίζει. 

Κατ' αρχήν να πω ότι πάντα είχα απορία που πάνε οι άνθρωποι όταν δεν είναι στο δωμάτιο. Εμείς γεννιόμαστε στο δωμάτιο, ζούμε στο δωμάτιο, και τις περισσότερες φορές πεθαίνουμε εκεί. Και αυτό γιατί έχουμε εκεί όσα χρειαζόμαστε και δε χρειάζεται να πάμε ούτε καν στο διπλανό δωμάτιο. Ξέρουμε επίσης από μικροί ότι δεν πρέπει να βγει καμία αράχνη έξω, μιας και όπως μας λένε όσες βγήκαν είδαν εκεί "τον κόσμο ανάποδα".Όμως οι άνθρωποι λίγες ώρες στέκονται  μόνο μέσα στο δωμάτιο, πάντα θα υπάρξει μια στιγμή που θα βγουν έξω από αυτό. Έχουν δε, μια παράξενη συνήθεια που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Κάθε μέρα, για κάποιες ώρες περνούν ακίνητοι στο ταβάνι χωρίς να μιλάνε, έτσι που λες ότι δεν είναι εκεί. Έχω παρατηρήσει ότι πριν το κάνουν αυτό, κλείνουν πάντα το "φως" και πέφτει σκοτάδι, λες και παίρνουν το κομμάτι του ήλιου που λέγαμε παρέα, όσο κάθονται ακίνητοι. Κανείς δεν ξέρει τι κάνουν τόσες ώρες ακίνητοι. Μόνο μια φορά παρατήρησα ότι κάποιος από αυτούς πετάχτηκε ιδρωμένος από την ακινησία, άρχισε να περπατάει γρήγορα, έτρεξε και άνοιξε πάλι εκείνο το "φως",  κοίταξε καλά καλά από εδώ και από εκεί το ταβάνι, και μετά έβαλε τα κλάμματα. Έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς καμια μας να τον έχει πλησιάσει.

 Λες να φοβούνται τελικά και άλλα πράγματα εκτός από τις αράχνες;

Πηγή:http://acrobatis.blogspot.gr/

Τρίτη 24 Δεκεμβρίου 2013

....ένα παραμύθι αφιερωμένο σε "ξεχωριστές" ψυχές.....

...ιδιαίτερα αγαπημένο παραμύθι...αφήνει ένα συναίσθημα μελαγχολίας το ξέρω...αλλά είναι και αυτή μέρος της ζωής μας έτσι δεν είναι;...και ίσως αυτή η μελαγχολία μας τονώσει λίγο περισσότερο το αίσθημα της ανθρωπιάς μέσα μας...
αφιερωμένο με όλη μου την Αγάπη στους ανθρώπους που τέτοιες μέρες δεν έχουν ένα σπίτι,ένα πιάτο φαγητό ή μια ζεστή αγκαλιά...και επίσης αφιερωμένο στις αγαπημένες ψυχές που πια έχουν πετάξει ψηλά....
             

Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2013

....μια ξεχωριστή ιστορία αγάπης...ανάμεσα σε ένα κόμμα και μία τελεία...!

"μια μικρή ιστορία"

Όλα ξεκίνησαν εκεί στη σελίδα με τα αραδιασμένα γράμματα.
Γράμματα καλλιγραφικά, ολοστρόγγυλα, καμωμένα με τάξη.
Δεμένα σφιχτά στο λευκό χαρτί μιας και η μαύρη τους μελάνη τα 'δενε με τους καλύτερούς της κόμπους.
Κάπου εκεί λοιπόν στο ξέφωτο μιας συστάδας λέξεων ζούσε ένα μικρούλι κόμμα, ένα... κομματάκι.
Κομψό και χαριτωμένο στεκόταν και παρατηρούσε τους κοντινούς του γείτονες, τα ζωηρά και φωνακλάδικα φωνήεντα που πλειοδοτούσαν στο θόρυβο και τη φασαρία, και τα πιο συνεσταλμένασύμφωνα που ψιθύριζαν διακριτικά τα μυστικά τους.

Λίγο μακρύτερα, κάνα δυο σειρές παρακάτω δηλαδή, ζούσε μια μικρή τελίτσα, γεμάτη χάρη μέσα στη μαύρη μεταξένια της μελάνη, ολοστρόγγυλη και καλοτυπωμένη.
Παρ' όλη όμως τη χάρη και την ομορφιά της στη δική της γειτονιά δεν έχαιρε και μεγάλης εκτίμησης λόγω της αμελητέας διάστασής της, μα το μικρούλι κόμμα σαν την είδε την ερωτεύτηκε, την ερωτεύτηκε πολύ.
Τη φανταζόταν σαν ένα μαύρο μαργαριτάρι βγαλμένο από τις πιο γαλήνιες θάλασσες ή σαν μια πανέμορφη μαύρη νιφάδα πάνω στο κατάλευκο χαρτί.
Στριφογύρναγε στο νου του να την πλησιάσει, να πάει κοντά της και να της μιλήσει, αλλά η σκέψη και μόνο το έκανε να τρέμει και ντροπαλό καθώς ήταν όλο το ανέβαλλε, όλο το καθυστερούσε.
Αχ, πόσο θα 'θελε να την αγγίξει, να την αγκαλιάσει.
Ώσπου μια μέρα η ελπίδα σκόρπισε το φόβο, η προσδοκία νίκησε το δισταγμό και δίνοντας ένα σάλτο, με θαυμαστή ευλυγισία ακροβάτη, κατάφερε να φτάσει κοντά της.
Η τελίτσα ξαφνιάστηκε από την παρουσία του, μιας και δεν ήταν συνηθισμένη να την επισκέπτεται κάποιος και μάλιστα με αυτόν τον τρόπο.
''Συγγνώμη αν σε τρόμαξα'', είπε το κόμμα ευγενικά και έπειτα συστήθηκε χαμογελώντας.
Η τελίτσα κοίταξε δειλά ολόγυρα της.
''Εμένα... εμένα με λένε ερωτηματικό πια'', απάντησε χαμογελώντας κι εκείνη.

Με τον καιρό έγιναν αχώριστοι και από αυτην την παράξενη συγκατοίκηση γεννήθηκε η αγάπη τους.
Το κόμμα πρόσεχε πολύ την τελίτσα του και την προστάτευε έτσι μικροκαμωμένη που ήταν, γι' αυτό σαν βράδιαζε παρακαλούσε τον φίλο του τον αστερίσκο, που έμενε στην παραπάνω αράδα, να φωτίζει τον ουρανό τους με το δυνατό του φως, κι αμέσως εκείνο μεταμορφωνόταν σ' ένα μικρούλι μισοφέγγαρο, και καθισμένο πλάι της τής έπαιρνε το φόβο.
Μα και η τελίτσα του εμπιστεύτηκε τα όνειρά της. Ήθελε, λέει, να γίνονταν μουσική, να ταξίδευαν μαζί για πάντα και αναρωτιόταν αν θα μπορούσαν ποτέ να σπάσουν τα σχοινιά που τους έδεναν με τον χάρτινο λευκό ωκεανό.
Το μικρούλι κόμμα έκλεισε τα μάτια και ονειρεύτηκε κι εκείνο μαζί της, βάζοντας στο νου του τα λόγια της...
Και ήταν τότε που θέλησε να της δώσει ένα του χάδι, να την αγγίξει, να την αγκαλιάσει, μα δεν τα κατάφερε.
Προσπάθησε να φτάσει κοντά της, περιστρεφόταν γύρω της, όμως η απόσταση παρέμενε αμετάβλητη, σταθερή, πάντα μια ανάσα απ' την τελίτσα.
Απλωνόταν, τιναζόταν, λύγιζε πεισματικά αλλά τίποτα, το λευκό κενό ήταν πάντα παρόν ανάμεσά τους.
Τέλος τεντώθηκε ισιώνοντας τόσο πολύ το σώμα του που μεταμορφώθηκαν κι οι δυο σ' ένα όμορφο θαυμαστικό, ωστόσο και πάλι δεν ήταν αρκετό.
Πτοημένο πια έκανε μια τελευταία προσπάθεια βάζοντας όλη του τη δύναμη, ώσπου για μια στιγμή ένιωσε να την αγγίζει, ίσα-ίσα, με τ' ακροδάχτυλά του, κι έτσι, χωρίς καλά καλά να το καταλάβουν, απ' το αντάμωμα αυτό γεννήθηκε μια νότα, ένας ήχος, μια μουσική, ένα ταξίδι...
Τα αποσιωπητικά της τρίτης αράδας (μακρινοί συγγενείς της τελίτσας), που κοιτούσαν με αγωνία, έκπληκτα τους είδαν να χάνονται και μόλις που πρόλαβαν να τους χαιρετίσουν σηκώνοντας τα μικρά τους χέρια.

Φυσικά στη γειτονιά υπήρξε μεγάλη αναστάτωση, αφού κανείς δεν κατάλαβε που πήγαν και κρύφτηκαν οι δυο μικροί φυγάδες. Τα φωνήεντα και οι τόνοι αναστάτωσαν όλο τον κόσμο με τις δυνατές φωνές τους, αλλά και τα μουρμουρητά των συμφώνων δεν ήταν αμελητέα.
Όλοι μιλούσαν γι' αυτήν την περίεργη εξαφάνιση, όλοι αναρωτιόντουσαν τι να απέγιναν, μα με τον καιρό -κι έτσι μικρά που ήταν- ξέχασαν την ύπαρξή τους, αποδίδοντας αυτή την ανεπαίσθητη παράληψη στο "δαίμονα" του τυπογραφείου, και μόνο τα αποσιωπητικά, αμίλητα και μυστικοπαθή, απέμειναν να θυμούνται αυτή τη μικρή ιστορία.

Το παραμύθι αυτό είναι εμπνευσμένο από το επετειακό λογότυπο του Ίκαρου για τα εβδομήντα του χρόνια και περιλαμβάνεται ανάμεσα σε 38 ακόμα κείμενα στο βιβλίο "Για μια επέτειο''. 
                                                                    
                                                                          Αντώνης Δημητρακόπουλος   2013
Δεκέμβριος 2013
Εκδόσεις Ίκαρος

Μία ακόμη ξεχωριστή ιστορία από τον αγαπημένο μου φίλο και άνθρωπο ψυχής όπως συνηθίζω να τον αποκαλώ Αντώνη Δημητρακόπουλο....ο λόγος που ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας είναι γιατί πιστεύω πως κάθε τι όμορφο είναι ωραίο να το μοιράζεσαι...

Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2013

...Ένα παραμύθι... ΑΠΟ ΧΑΡΤΙ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ...!

Και μιας που οι αποψινές σκέψεις ξεκίνησαν ταξιδεύοντας με το καράβι της ψυχής μας... λέω να συνεχίσω με ένα πολύ ιδιαίτερα αγαπημένο παραμύθι που έχει γραφτεί από έναν ιδιαίτερα αγαπημένο μου άνθρωπο...άνθρωπο Ψυχής...! 
....ένα παραμύθι τρυφερό και γεμάτο ευαισθησία που μας ταξιδεύει στην πορεία της ζωής μας,στα θέλω μας,στα όνειρα μας,στις αντοχές μας ...από την αρχή ως το τέλος της...