Κάποτε!

Κάποτε τα δεσμά που μας κρατούνε θα σπάσουνε από την εκκωφαντική λέξη της αλήθειας.
Κάποτε οι ρομαντικοί θα είναι περισσότεροι απ τις νιφάδες της μεγαλύτερης χιονόπτωσης του αιώνα
Κάποτε θα μάθει να απαντάει η ψυχή όταν την ψάχνεις ουρλιάζοντας να την έβρεις στο σκοτάδι
Κάποτε θα αποκρυσταλλωθούν τα δάκρυά μας
και οι κοιμισμένες μας φωνές θα ξεπαγώσουν
Κάποτε τα σύννεφα θα χρησιμεύουν μόνο σα βαμβάκι στα μαξιλάρια μας
κι όχι σαν σκηνικό της ήττας του φωτός

Θάνος Ανεστόπουλος

 

Καλησπέρα σε όλη την μπλογκογειτονιά μας!

Χριστός Ανέστη!!!!

Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να περάσατε όμορφα τις γιορτινές μέρες του Πάσχα.

Το ότι δεν είμαι συχνά εδώ πια δεν σημαίνει ότι σας ξεχνάω ή πως δεν σας διαβάζω!

Την αγάπη μου σε όλους :))

 

H 'Καταστροφή' και η Ευγνωμοσύνη ενός Άστεγου !

Βάλσαμο στην ψυχή τα λόγια ενός άστεγου που άκουσα απόψε το βράδυ τυχαία στην τηλεόραση.
Μετά από αρκετά χρόνια μιας ζωής με άφθονο χρήμα,ξενύχτια,ποτά,αλόγιστης σπατάλης και το αίσθημα του κάποιος είμαι ήρθε η χρεοκοπία...καταστροφή ή μήπως τελικά σωτηρία?!!

  Όταν ο συγκεκριμένος άνθρωπος ρωτήθηκε από τη δημοσιογράφο για το πως νιώθει είπε πως δεν πιστεύει στους ανθρώπους παρά μόνο στο Θεό...και όταν ρωτήθηκε αν αναρωτιέται γιατί επιτρέπει ο Θεός να του συμβαίνει όλο αυτό απάντησε πως ήταν πολύ φυσικό και επόμενο για να "σβήσει" κάποιες από τις αμαρτίες του!Για να συνειδητοποιήσει πως δεν ήταν τίποτε περισσότερο από τον κάθε έναν άνθρωπο και για να γίνει ο ίδιος πιο ανθρώπινος και καλύτερος άνθρωπος!

Προσωπικά θαύμασα απεριόριστα αυτόν τον άνθρωπο για το πόσο συνειδητοποιημένος είναι πια,για το πόσο αγωνίζεται κάθε μέρα για να επιβιώσει,για την όρεξη του για ζωή μα περισσότερο από όλα για το ότι όχι απλά δεν παραπονιέται για τη σημερινή του κατάσταση αλλά ζει και χαίρεται την κάθε μία στιγμή που χαμογελάει...όπως κι εκείνη τη μέρα της συνέντευξης...ήταν γι' αυτόν όπως είπε μια μικρή χαρά  το γεγονός ότι βρέθηκε ένας άνθρωπος που του πρόσφερε καφέ,τσιγάρο και παρέα!

O μόνος Δρόμος

 Εκείνο που μπορώ να υποστηρίξω το υποστηρίζω: ότι ο μόνος δρόμος, ο οποίος δεν μας οδηγεί σε κανένα λάκκο, σε καμιά λακκούβα, σε κανένα κακό συναπάντημα, είναι ο δρόμος της αγάπης, είναι ο δρόμος της τρυφερότητας, είναι ο δρόμος της κατανόησης, είναι ο δρόμος της υπεράσπισης της διαφορετικότητας του άλλου! Αυτός είναι ο μόνος δρόμος. 
Αν τον ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο δεν κινδυνεύουμε. Ούτε εμείς ούτε οι συνάνθρωποί μας.

Να ‘σαι άνθρωπος δημιουργικός και ευαίσθητος. Και να αγαπάς. Να αγαπάς! Να μπορείς να μετατρέπεις κάθε μέρα την αγάπη σε αγαπημένο. Η φρέζα μου που είναι εκεί φυτεμένη την αγαπάω, την βλέπω κάθε πρωί, καταλαβαίνεις; Ή έναν συγκεκριμένο άνθρωπο… Όλα τα άλλα… Παρέες, ρε, μπορείς να κάνεις παρέες; Φιλία. Έρωτα! Κάντε έρωτα, αγαπηθείτε κάντε τις παρέες σας, σκεφτείτε, αναπτύξτε την κριτική σας σκέψη.

Χρόνης Μίσσιος

Καλό και γεμάτο αγάπη μήνα.

Καστοριά η όμορφη πόλη Στο τέλος του καλοκαιριού

Λίγες εικόνες 

από μία πόλη που κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου

μαζί με ένα εξαιρετικό βίντεο

 ντυμένο με μοναδικές φωτο-στιγμές και σκέψεις

της Βιβής Φαρσαλιώτου-Ιατρού...

εικόνες και σκέψεις από 

"την τελευταία μέρα του Αυγούστου, 

την ώρα που πίσω απ' των ανθρώπων 

και της φύσης τα έργα έδυε ο ήλιος του καλοκαιριού

στην Καστοριά του 2014'

όπως χαρακτηριστικά μας γράφει η ίδια η Βιβή...

εύχομαι μέσα από την προβολή όλων των παρακάτω

να αισθανθείτε έστω και λίγη από την μαγεία αυτής της πόλης...

η οποία νομίζω πως είναι αρκετή για να σας προτρέψει να την επισκεφθείτε..!!!!!!!!

*Θεού θέλοντος θα ακολουθήσει εν καιρώ σχετική ανάρτηση με πλήρες αφιέρωμα

...ακολούθα τις στιγμές που μιλούν οι σιωπές....

πατρίδα είναι ο τόπος που βρίσκει γαλήνη η ψυχή...!

Όπου υπάρχει αγάπη και θέληση...

Ένα άνθρωπος που πιστεύω πως αξίζει τον θαυμασμό όλων μας...!!!

Πηγή έμπνευσης ο συνταξιούχος δάσκαλος Anto­nio La Cava, μας εκπλήσσει ευχάριστα με τον τρόπο που επέλεξε να προωθήσει την φιλαναγνωσία.

Γυρνά από χωριό σε χωριό, στην Ιταλική επαρχία με την μικροσκοπική του κινητή βιβλιοθήκη, με σκοπό να κάνει τα παιδιά να αγαπήσουν αληθινά το διάβασμα.Τα παιδιά τον περιμένουν με μεγάλη χαρά  κάθε εβδομάδα να βρουν κάτι καινούριο και να το διαβάσουν.

Συγχαρητήρια στον Δάσκαλο.  Μακάρι το έργο του να γίνει γνωστό και να διαδοθεί σαν νέα μόδα.Σήμερα το έχουμε πιο πολύ από ποτέ ανάγκη.

πηγή εδώ

Παραμυθένια στιγμή παρέα με την δροσοσταλίδα

Πάντα όταν ανεβάζω κείμενα φίλων η χαρά μου είναι απερίγραπτη!

Ειδικά όταν πρόκειται για τις ιστορίες του Αντώνη είμαι διπλά χαρούμενη,γιατί είχα την ευλογία να τον συναντήσω μέσα στην πορεία της ζωής μου και κατέχει πλέον μία σημαντική θέση στην ψυχή μου....κατατάσσεται όπως έχω ξαναπεί στους ανθρώπους Ψυχής...!

Η δροσοσταλίδα είναι μία υπέροχη ιστορία για μικρούς και μεγάλους και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ίκαρος.

Μπορείτε να την απολαύσετε και ξεφυλλίζοντας την ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο ή ακόμη πιο 'ζωντανά' παρακολουθώντας το βίντεο!

"Η δροσοσταλίδα περιπλανιέται στα σύννεφα, στα ποτάμια, στις λίμνες, στα λουλούδια, ψάχνοντας απάντηση στο ερώτημά της: Μήπως ξέρεις το όνομά μου;Μια τρυφερή ιστορία για μικρά και μεγάλα παιδιά."

Κείμενο:Αντώνης Δημητρακόπουλος
Εικονογράφηση: Έρση Σπαθοπούλου

Εκδόσεις Ίκαρος~2012

Μπορείτε να την ξεφυλλίσετε εδώ

Όταν η τεχνολογία συναντά τη φύση...

γιατί η φαντασία στην τέχνη δεν έχει όρια!

Ο Ισπανός καλλιτέχνης Lorenzo Duran εκφράζει το ταλέντο του, σκαλίζοντας φύλλα δέντρων.

Η κοπή γίνεται με ψηφιακό τρόπο αλλά τα φύλλα είναι αληθινά.

 Πηγή εδώ

Μια 'ιδιαίτερη' μουσική πρόταση

Ο Στέφαν Μίκους (γεν.19/1/1953) είναι Γερμανός μουσικός και συνθέτης, η μουσική τεχνοτροπία του οποίου είναι ιδιαίτερα επηρεασμένη από τη μελέτη παραδοσιακών οργάνων και μουσικών ακουσμάτων από την Ιαπωνία, την Ινδία, τη Νότια Αμερική, καθώς και άλλες χώρες ανά τον κόσμο.
Συχνά χρησιμοποιεί διαφορετικές ηχογραφήσεις ενός μοναδικού οργάνου προκειμένου να δημιουργήσει ασυνήθιστους συνδυασμούς ήχων.

Σε μία εποχή που φαίνεται να έχουν ειπωθεί σχεδόν τα πάντα, ο Στέφαν Μίκους, έχει διαγράψει μία άρτια καλλιτεχνική πορεία πολύ πριν η έθνικ ή world, ή άμπιεντ μουσική γίνουν της μόδας. Και μάλιστα με εργαλεία ιδιαιτέρως ξεχωριστά χωρίς την βοήθεια της ψηφιακής τεχνολογίας αλλά ούτε και των ηλεκτρονικών οργάνων. Στο θαυμαστό κόσμο του Μίκους η χρήση οργάνων ή ήχων μία άλλης χώρας, κουλτούρας ή παράδοσης δεν γίνεται εν είδει εντυπωσιασμού ούτε προκειμένου η χαρά τη δημιουργίας να αποκατασταθεί στους καταλόγους των επιτυχιών.

Όλα ξεκινούν από μία εσωτερική ανάγκη του καλλιτέχνη να εκφράσει την τελειότητα (!) του κόσμου που ζούμε πάντα όμως με γνώμονα τη γνώση. «Δεν μπορείς να νιώσεις τη μουσική ενός τόπου αν δεν ζήσεις, περπατήσεις, τραφείς με τα φαγητά του» λέει χαρακτηριστικά ο γερμανός μουσικός. Και αυτό ακριβώς κάνει. Μικρός ακόμη στα τέλη της δεκαετίας του '60 βρέθηκε στο Μαρόκο ενώ λίγο αργότερα όπως όλοι όσοι αγαπούσαν του Μπιτλς γνώρισε τον Ραβί Σανκάρ αλλά και την ιαπωνική μουσική παράδοση και τότε αντιλήφθηκε την αποστολή του. 

Γυρνώντας σχεδόν ολόκληρο τον πλανήτη γνώρισε την ομορφιά οργάνων και μουσικών ξεχασμένων από τον χρόνο. Όργανα τα οποία είναι δύσκολο να εντοπίσει κανείς σήμερα ή ακόμη η μοναδική θέση που κατέχουν ώστε να μην ξεχαστούν είναι εκείνη στις προθήκες ενός μουσείου. Ονόματα όπως dilruba, sho djegok, tischharfe, kortholt, bolombatto ακούγονται ως αστείο στα χείλη των περισσοτέρων μας, στα δικά τους όμως ηχούν με μοναδικό τρόπο. Είναι από τους λίγους καλλιτέχνες της εκλεκτικής εταιρίας ECM όπου την παραγωγή των άλμπουμ του πραγματοποιεί ο ίδιος και όχι ο ιδρυτής της Μάνφρεντ Αϊχερ και επίσης όπως και η Λίζα Ζεράρ των Dead Can Dance πολλές φορές τραγουδά σε μία δικής του επινόησης γλώσσα. 

Είναι πολλές οι φορές που ηρεμώ απίστευτα ακούγοντας τις ιδιαίτερες μουσικές του και αυτός είναι και ο λόγος που σας τον προτείνω...

Σε όσους από σας λοιπόν αρέσουν τα παράξενα ακούσματα που αγγίζουν βαθιά κομμάτια της ψυχής και έχουν επίσης λίγη μυρωδιά από το Θεό αξίζει να αναζητήσετε τις μουσικές του...

παρακάτω ακολουθεί play list...

Καλή ακρόαση σε όσους το επιχειρήσουν...

  

Δισκογραφία

Archaic Concerts, 1976

Implosions, 1977

Koan, 1977

Behind Eleven Deserts, 1978

Till the End of Time, 1978

Wings over Water, 

1981Listen to the Rain, 1983

East of the Night, 1985

Ocean (ECM, 1986)

Twilight Fields, 1987

The Music of Stones, 1989

Darkness and Light, 1990

To the Evening Child, 1992

Athos, 1994

The Garden of Mirrors, 1997

Desert Poems, 2001

Towards the Wind, 2002

Life, 2004

On the Wing, 2006

Snow, 2008

Bold as Light, 2010

           Panagia,2013         

Πηγή πληροφοριών:http://www.tovima.gr/#  &  http://el.wikipedia.org/wiki/

αφέσου και ταξίδεψε....

δεν έχω να πω κάτι πέρα από το ότι 'πέταξα' κι εγώ μαζί τους...

όμορφο ταξίδι σε όσους το επιχειρήσουν...!

την καλημέρα μου

*συμβουλή:προτιμήστε να το δείτε σε πλήρη οθόνη:)

Speed Riding Mont Blanc from Didier Lafond on Vimeo.

Περί γραφής...

Από παιδί μου άρεσε πολύ οτιδήποτε είχε άμεση σχέση με τη γραφή.Ίσως γιατί μέσα από τον γραπτό λόγο εκφραζόμουν πάντα πιο ελεύθερα...έτσι έδινα πάντα μεγάλη σημασία στο που και με τι θα επιλέξω να γράψω...όταν αντίκρισα για πρώτη φορά πένα ενθουσιάστηκα απίστευτα!Γύρω στα 12 μου χρόνια ξεκίνησα κιόλας να γράφω στο ημερολόγιο μου αποκλειστικά και μόνο με πένα στυλογραφο αρχικά αλλά με τα χρόνια τη θέση της πήρε η πένα φτερό/κονδυλοφόρος  που χρησιμοποιώ έως και σήμερα....η αγάπη μου λοιπόν για τη γραφή και κατ' επέκταση για την πένα μου γέννησε σήμερα την σκέψη να ψάξω και να μοιραστώ μαζί σας κάποια κομμάτια από την ιστορίας της...



Για την γραφή σε πάπυρο ή σε περγαμηνή, χρησιμοποιείτο ένα μικρό ευλύγιστο καλάμι
 (στα ελληνικά κάλαμος  ή γραφίς, λατ.calamus, canna), το οποίο  δουλευόταν με ένα μικρό μαχαίρι με το οποίο ακονιζόταν η μύτη και χωρίζονταν  στα δύο με μία μικρή σχισμή κατά μήκος, όπως αυτή που έχουν οι μεταλλικές πένες. Από τον 4ο αιώνα μ.Χ. χρησιμοποιήθηκε παράλληλα με την πένα από φτερό έως τον Μεσαίωνα. Στα μοντέρνα Αραβικά, Περσικά και Τούρκικα η λέξη qalam ταυτίζεται με την λέξη πένα ή μολύβι. Το ίδιο ισχύει και για τις διαλέκτους  Hindi και Urdu.



Η πρώτη εμφάνιση των κονδυλοφόρων αναφέρεται στο Birmingham γύρω στο 1803, όμως η πρώτη μαζική παραγωγή τους ξεκινά το 1822. Η παραγωγή ενός οργάνου γραφής ανθεκτικότερου  και πιο φθηνού σε σχέση με το φτερό προκάλεσε στην πραγματικότητα ένα είδος επανάστασης στην εκπαίδευση και την διάδοση γραπτών κειμένων και ο ίδιος ο κονδυλοφόρος μετατράπηκε σε ένα βιομηχανικό προϊόν διαρκώς εξελισσόμενο: από τις δεκάδες διαφορετικές μεταλλικές μύτες, στους κρυστάλλινους κονδυλοφόρους και από εκεί στις γνωστές μέχρι σήμερα πένες (στυλογράφους), που τροφοδοτούνται είτε με αμπούλες είτε με πιστόνι, του οποίου το ειδικό δοχείο γεμίζει τραβώντας ή γυρίζοντας τον μοχλό με μελάνι. Η μύτη της πένας μπορεί πλέον να είναι από ασήμι ή χρυσό, με δημοφιλέστερο μέταλλο το χρυσό των 14 ή 18 καρατίων.


H πένα από φτερό, (στα ελληνικά κονδύλιον ή κόνδυλος)  εμφανίστηκε περίπου τον 4ο αιώνα μ.Χ., όμως ως κύριο όργανο γραφής χρησιμοποιήθηκε από τον 6ο έως τον 19ο αιώνα μ.Χ. Τα φτερά του κορακιού θεωρούνταν ιδανικά  για τον σχεδιασμό πολύ λεπτών γραμμών, όμως τα καταλληλότερα για κανονική γραφή ήταν τα φτερά του κύκνου, παρόλο που τα φτερά της χήνας ήταν και είναι τα συνηθέστερα. Βέβαια, μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα φτερά και άλλων πουλιών όπως γαλοπούλας ή παγωνιού. Τα φτερά που χρησιμοποιούνται συνήθως είναι μόνο τα τρία ή τέσσερα φτερά που βρίσκονται στην άκρη της φτερούγας των πουλιών και μάλιστα αν μιλάμε για δεξιόχειρες γραφείς αυτά της αριστερής φτερούγας, αφού η κλίση τους εξυπηρετεί καλύτερα στο γράψιμο. Η διαδικασία κατασκευής του είναι ίδια με  αυτή του κάλαμου με μόνη διαφορά την μεθοδολογία  καθαρισμού και σκλήρυνσης των φτερών για την οποία υπάρχουν διάφορες τεχνικές.


Πηγή:http://www.calligraphy-illumination.com/el/homepage

Όταν ο χορός μεταμορφώνεται σε έργο τέχνης...!!

Το όνομά της είναι Χέδερ Χάνσεν και είναι χορεύτρια και περφόρμερ από τη Νέα Ορλεάνη. Αυτός είναι ο δημιουργικός τρόπος που συνέλαβε ώστε να αποτυπώσει τις κινήσεις του χορού σε χαρτί.

Η περφόρμανς της γίνεται με ένα μεγάλο κομμάτι χαρτί και λίγο κάρβουνο .

Χορεύει τελετουργικά και ένα διάγραμμα σχηματίζεται στο χαρτί.

Τίτλος της δουλειάς της Emptying Gestures. Είναι στην ουσία ένα πείραμα κινητικής σχεδίασης.

Με τον τρόπο της περνά από τη μια μορφή τέχνης στην άλλη μέσα από τη διαδικασία που γνωρίζει καλύτερα, το χορό.

Πηγή:http://m.lifo.gr/

..γιατί η φιλία

και η αγάπη μπορούν να συνυπάρξουν παντού...!!!Καλημέρα λοιπόν με χαμόγελο και αγάπη !

Ο Άνταμ Χένσον, παρουσιαστής της εκπομπής «Countryfile» στο BBC, σοκαρίστηκε όταν είδε τον Μπεν, ένα λαμπραντόρ, να κολυμπά για να συναντήσει το φίλο του, ένα δελφίνι. Σύμφωνα με τους ντόπιους είναι ένα καθημερινό γεγονός. Το βίντεο δείχνει τον Μπεν να τρέχει στο λιμάνι για να κολυμπήσει στο και να συναντήσει το φίλο του. Καθώς το δελφίνι επιστρέφει στα ανοιχτά, ο Μπεν επιστρέφει στη στεριά.

 

Πηγή:athensmagazine.gr

δοκιμάστε το...!

Το χιούμορ είναι ο πιο σύντομος δρόμος από έναν άνθρωπο σε έναν άλλον.

Wolinski Γάλλος σκιτσογράφος

"Καλλιτέχνες του δρόμου" ~ Μέρος Πρώτο-γκράφιτι(Ι)

  Γενικά αγαπώ πολύ ότι σχετίζεται με την τέχνη...αλλά έχω μια ιδιαίτερη 'αδυναμία' στους καλλιτέχνες του δρόμου...σήμερα λοιπόν μου γεννήθηκε η σκέψη να μοιράζομαι μαζί σας κατά καιρούς διάφορους τους οποίους παρατηρώ,θαυμάζω και ξεχωρίζω...

  Μέσα στους συγκεκριμένους καλλιτέχνες κατατάσσονται και οι 'ζωγράφοι των δρόμων'...έτσι σκέφτηκα να ψάξω την ιστορία τους,τα έργα τους,είτε από φωτογραφίες που έχω τραβήξει σε διάφορους δρόμους της Αθήνας,είτε ψάχνοντας στο διαδίκτυο από διάφορες χώρες...η θεματολογία ακαθόριστη καθώς μου αρέσει ότι 'έχει κάτι να πει' είτε μέσα από την ιδιαιτερότητα του...είτε θέλοντας να περάσει κάποιο μήνυμα...

  Ο καλύτερος τρόπος για να αρχίσει το ταξίδι μας στον κόσμο του γκράφιτι λοιπόν,νομίζω πως είναι να μάθουμε  την ιστορία του και παράλληλα να θαυμάσουμε μερικά έργα...εύχομαι το ταξίδι αυτό να είναι και για σας όσο ευχάριστο είναι για μένα....

   Γκράφιτι είναι η αναγραφή κειμένου όπως συνθημάτων ή η ζωγραφική σε επιφάνειες που συνήθως βρίσκονται σε δημόσιους χώρους (για παράδειγμα σε τοίχους). Πρωτοεμφανίστηκε την ίδια περίοδο και στα ίδια μέρη που αναπτύχθηκε το κίνημα του Χιπ χοπ, από τον ίδιο καταπιεσμένο κόσμο. Γι' αυτό πολλοί θεωρούν ότι αποτελεί μέρος της κουλτούρας Χιπ χοπ. 

Σύγχρονα γκράφιτι

  Η περίοδος 1971-1974 αναφέρεται ως μία "πρωτοποριακή εποχή", κατά την οποία τα γκράφιτι υποβλήθηκαν σε ένα κύμα στις μορφές και τη δημοτικότητα. Σύντομα μετά από τη μετανάστευση στη Νέα Υόρκη, το Μπρονξ (Μανχάτταν) παρήγαγε έναν από τους πρώτους καλλιτέχνες γκράφιτι για να κερδίσει την προσοχή των μέσων στη Νέα Υόρκη. Ο TAKI 183 ήταν ένας ελληνοαμερικανός από την Ουάσιγκτον που χρησιμοποίησε ένα μίγμα του ονόματός του dimitris, TAKI, και τον αριθμό της οδού του, 183rd ως tag. Λόγω του παράξενου ονόματος και του αριθμού, οι άνθρωποι άρχισαν να παίρνουν το μήνυμα του, γράφοντας στους τοίχους Mary 122, George 21 κτλ. Αυτό καταγράφηκε σε ένα άρθρο του 1971 στο New York Times με τον τίτλο Taki 183 και έτσι ο TAKI 183 έγινε ο πρώτος που αναγνωρίστηκε από την κοινωνία έξω από την υποομάδα γκράφιτι.

Μερικά από τα είδη γκράφιτι που παρουσιάζονται σήμερα είναι:

• Ζωγραφική γκράφιτι
• Σε εξωτερικούς τοίχους (συνήθως σε τοίχους στους δρόμους). Όταν γίνονται σε ένα προσωπικό χώρο που το βλέπουν ελάχιστοι, δεν θεωρείται γκραφίτι.
• Συνθήματα
• Ζωγραφική (φαινόμενο προερχόμενο από την Αμερική – ΗΠΑ)
• Διαμαρτυρία (για παράδειγμα στην Βόρεια Ιρλανδία, με τα murals που απαθανατίζουν νεκρούς και θέματα από τις συγκρούσεις με τους Βρετανούς)
• Σε εσωτερικούς τοίχους και επιφάνειες (συνήθως μικρού μεγέθους), π.χ. τουαλέτες, σκοπιές, θρανία
• Αυτοσχέδια ποιήματα

Το στένσιλ χρησιμοποιείται συχνά σε πορείες διαμαρτυρίας για "γρήγορα" γκράφιτι. Σε ορισμένες πόλεις του κόσμου υπάρχουν τοίχοι μόνο για γκραφίτι. Κάποιες φορές το γκραφίτι γίνεται κατά επιθυμία του ιδιοκτήτη του κτιρίου, για διακόσμηση, συνήθως με συγκεκριμένη θεματολογία.

 Κατά τα όσα συνηθίζονται ανάμεσα στους γκραφιτάδες, υπάρχουν και τοίχοι που είναι μόνο για καλούς γκραφίστες, και οι υπόλοιποι δεν δικαιούνται να κάνουν πάνω στο δικό τους γκραφίτι μια μουτζούρα ή κάποιο άλλο σχέδιο (εκτός αν έχει χαλάσει με το πέρασμα του χρόνου και ειδοποιηθούν ότι θα γίνει άλλο σχέδιο πάνω στο δικό τους).

Αυξημένη δημοτικότητα, ειδικά στην Ευρώπη, έχει αποκτήσει η τεχνική του στένσιλ, όπου το σχέδιο προετοιμάζεται από πριν στο χώρο του γκραφιτά κόβοντας λεπτή λαμαρίνα ή ξύλο, που χρησιμοποιείται σε επαφή με τον τοίχο ψεκάζοντας από πάνω τη μπογιά, αφήνοντας αποτύπωμα μόνο όπου υπάρχει κενό στη λαμαρίνα. Σημαντικός καλλιτέχνης αυτής της τεχνικής είναι ο Βρετανός Banksy.

Tag και tagging

  Το "tag" (στα ελληνικά "ταγκιά") είναι η υπογραφή που γίνεται με σπρέι σε έναν τοίχο, από τον καλλιτέχνη ενός γκραφίτι ή και μόνη της. Σε ένα γκραφίτι η υπογραφή είναι μικρή και βρίσκεται ή μέσα στην ζωγραφιά ή κάτω σε μια άκρη (δεν γίνεται να είναι πιο μεγάλο το tag απ' το graffiti). Tagging είναι όταν είναι η μία υπογραφή (ή γκραφίτι) πάνω στην άλλη. Συνήθως οι τοίχοι αυτοί έχουν tags και graffiti που έχουν αλλοιωθεί με το πέρασμα του χρόνου.

                             

Πηγή πληροφοριών:http://el.wikipedia.org

Photostream:http://www.flickr.com/photos/60493927@N07/

...όπου υπάρχει Αγάπη....

Ο Ρώσος πιτσιρικάς εκεί που περπατούσε είδε πεσμένο ένα σπουργιτάκι, γυμνό και ετοιμοθάνατο απ' την παγωνιά του βόρειου καλοκαιριού.

Το μάζεψε, το ζέστανε στο χέρι του, το ζωντάνεψε και μετά το πήρε στο σπίτι του και έγινε η μαμά του.

 Το τάισε, το κράτησε ζεστό στην τσέπη του και του έδωσε αγάπη, ό,τι χρειάζεται ένα μωρό για να μεγαλώσει δηλαδή.

Κι αυτό μεγάλωσε και έγινε ο καλύτερος φίλος του.

Οι φωτογραφίες τους μαζί είναι πολύ τρυφερές.

                                     

Πηγή:http://www.lifo.gr/

Η ιστορία του Tango

 Η Ιστορία του Tango είναι συναρπαστική και περίπλοκη. Είναι μία ιστορία συναισθημάτων και πολλών πολιτισμικών προσμίξεων. Το Tango είναι ένας χορός εσωστρεφής και ενδοσκοπικός, είναι μια θλιβερή σκέψη που χορεύεται σύμφωνα με τον μεγάλο ποιητή των Tangos Enrique Santos Discepolo. Το Tango, αυτή η διαβολιά, σύμφωνα με τον αργεντινό συγγραφέα Jorge Luis Borges. Η κάθετη έκφραση μιας οριζόντιας επιθυμίας.

    Ι. ΓΕΝΕΣΗ ΤΟΥ TANGO - ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ (1900-1915)

    Η γένεση του Tango οριοθετείται περίπου στα 1880, στην περιοχή του Ριο Δε Λα Πλάτα, στο Μπουένος Αιρες. Η επικρατέστερη των απόψεων υποστηρίζει ότι το Tango είναι κράμα πολλών διαφορετικών ρυθμών, μεταξύ των οποίων ο ισπανοκουβανέζικος ρυθμός Habanera, η Milonga της αργεντινής υπαίθρου, ο νέγρικος χορός candombe και τα ανδαλουσιάνικα Tangos.

    Το Tango αν και γεννήθηκε για να εκφράσει τα απελπισμένα αισθήματα των απόκληρων της κοινωνίας είναι εκτός από την θλίψη, την νοσταλγία, την ανασφάλεια, το πάθος για μια καλύτερη ζωή και την απελπισία είναι μουσική, είναι χορός, είναι τραγούδι. Στην ιστορία του καθένα από τα τρία αυτά στοιχεία είχε άλλοτε μεγαλύτερη και άλλοτε μικρότερη βαρύτητα.

    Στην πρώτη περίοδο του Tango, η οποία οριοθετείται μεταξύ 1900-1915, επικρατούν κυρίως οι χαρούμενοι ρυθμοί, όπως ο ρυθμός της Milonga (El Choclo, το πρώτο Tango milonga από τον Angel Villoldo), ο χορός ήταν έντονος και αισθησιακός. Συναντάμε κυρίως ορχηστρικά και λιγότερο τραγουδιστά Tangos.

    ΙΙ. ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ - ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΟ TANGO (1917-1935)

    Κατά τη δεύτερη περίοδο του Tango (1917-1935), συντελούνται αρκετές αλλαγές, δεδομένου ότι η αργκό του λιμανιού και των παρανόμων, καθώς και οι προκλητικές και αισθησιακές κινήσεις του χορού δεν είναι αποδεκτές από την μεσαία τάξη, συν την εμφάνιση του Bandoneon, του κατεξοχήν μουσικού οργάνου του Tango, συν την διάδοση του Tango στο Παρίσι και στην Ευρώπη, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, γεννάται η ανάγκη για την ύπαρξη μιας αγοράς Tango μουσικής και ηχογράφησής της.

    Καταρχήν ο χορός γίνεται πιο ευπρεπής και μπαίνει σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με το τραγούδι, είναι η εποχή που δημιουργούνται οι τραγουδιστές - αστέρες με κορυφαίο τον Carlos Gardel, η προσωπολατρία του οποίου άγγιζε την υπερβολή, αν αναλογιστεί κανείς την έλλειψη των σημερινών μέσων μαζικής ενημέρωσης, και καταλαμβάνουν την Tango σκηνή, πράγμα το οποίο δεν ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο για τους χορευτές εκείνης της εποχής. Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1930, ο χορός στο Buenos Aires γίνεται λιγότερο δημοφιλής σε σχέση με το τραγούδι.


    ΙΙΙ. ‘Η ΧΡΥΣΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΟΥ TANGO’ (1935-1955)

    Η γενιά του ’40, ξεκινά το 1935, με μία νέα προσέγγιση του Tango. Το 1935, έτος το οποίο συμπίπτουν δύο γεγονότα εξαιρετικά μεγάλης σημασίας, το πρώτο είναι ο θάνατος του Carlos Gardel και το δεύτερο το ντεμπούτο της ορχήστρας του Juan D’ Arienzo στο καμπαρέ "Chantecler", ξεκινά η λεγόμενη χρυσή περίοδος του Tango, η οποία λήγει με την πτώση του Περόν το 1955.

    Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου όλα τα στοιχεία του Tango βρισκότανε σε απόλυτη αρμονία. Οι μουσικοί παίζανε για τους χορευτές, οι τραγουδιστές τραγουδούσαν και εντάσσονταν μέσα στην ορχήστρα, σε αντίθεση με την προηγούμενη περίοδο, όπου οι τραγουδιστές κυριαρχούσαν. Η ύπαρξη πολλών μεγάλων και εξαιρετικών ορχηστρών, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την εξέλιξη του χορού και οδήγησε σε έναν γόνιμο ανταγωνισμό, ο οποίος εκτόξευσε τη μουσική στο απόγειό της.

    Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το Tango κατάφερε να ξεπεράσει την κρίση, όχι μόνο χάρη στην προσαρμοστικότητά του και στην έμπνευση του J. D’ Arienzo, αλλά και στην στήριξή του από το Περονικό Καθεστώς που το κατέστησε για λόγους πολιτικής εθνικό προϊόν.

    IV. ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΚΡΙΣΗΣ, ΤΟ TANGO ΣΙΩΠΑ, TANGO NUEVO (1955-1983)

    Η ουσιαστική περίοδος κρίσης του Tango ξεκινά με την πτώση του Περόν το 1955.

    Το Tango καταδιώχθηκε από τις στρατιωτικές δικτατορίες που ακολουθήσανε. Ο αριθμός των 600 ορχηστρών που υπήρχανε επί εξουσίας Περόν μειώνεται δραματικά ιδιαίτερα κατά την περίοδο της σκληρότερης δικτατορίας που γνώρισε η Αργεντινή από καταβολής της, της δικτατορίας του Βιδέλα το 1974. Χιλιάδες συλλήψεις, φυλακίσεις και εξαφανίσεις αντιφρονούντων.

   Μουσικοί και δημιουργοί του Tango, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τη χώρα. Το μεγαλύτερο ποσοστό των αυτοεξόριστων προσφύγων καταφεύγει στο Παρίσι όπου και ανατρέχει στις ρίζες του Tango, καθώς γεννάται η νοσταλγία για την πατρίδα, η θλίψη και ο πόνος της υποχρεωτικής εγκατάλειψης.
  Το Tango πολιτικοποιείται και γίνεται όργανο μιας αντιπολίτευσης που θέλει να δράσει δυναμικά στην αλλαγή της κοινωνίας.
    Η μουσική παίζει πια τον κυρίαρχο ρόλο, το τραγούδι και ο χορός περνάνε σε δεύτερη μοίρα και η επίδραση της τζαζ οδηγεί στην γένεση του Tango Nuevo με κύριο εκπρόσωπό του τον Astor Piazzolla.

    O Astor Piazzolla αγαπήθηκε τόσο όσο και κατακρίθηκε ιδιαίτερα από τους συμπατριώτες του, οι οποίοι με συχνές δριμύτατες επιθέσεις, τον κατηγορήσανε ότι κατέστρεφε το Tango και ότι η μουσική του δεν ήταν Tango. Η καταξίωσή του άργησε πάρα πολύ να έρθει, όπως και η καταξίωσή του Tango Nuevo στην Αργεντινή. Ο ίδιος αμύνονταν ισχυριζόμενος, ότι για εκείνον @quot;το Tango ήταν πάντα για τα αυτιά παρά για τα πόδια".

    V. Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΑΝΓΚΟ

    Η πτώση της στρατιωτικής χούντας στην Αργεντινή, στα 1983, οδήγησε στην αναγέννηση του Tango στο Μπουένος Άιρες. Μαρτυρίες εκείνης της εποχής καταγράφουν ότι η ατμόσφαιρα ήταν πολύ παράξενη. Οι άνθρωποι ξυπνούσανε σαν από βαθύ λήθαργο και ήθελαν να κινηθούν γρήγορα και άμεσα.

    Όλοι παρακολουθούσαν μαθήματα Yoga, μαθήματα πολεμικών τεχνών, μαθήματα χορού.

   Αυτήν την περίοδο έρχεται πάλι στο προσκήνιο ο χορός, ο οποίος ορίζεται κυρίως από περίπλοκα βήματα και βαθιά συναισθήματα. Ένας από τους σημαντικότερους δασκάλους αυτής της εποχής ήταν ο Antonio Todaro, ένας εξαιρετικά εμπνευσμένος χορευτής της παλιάς γενιάς. Η τεχνική του και τα βήματά του αποτελέσανε έμπνευση για τους μεγαλύτερους επαγγελματίες δασκάλους και χορευτές των ημερών μας.

    Επανακάμψανε και γεννηθήκανε και άλλα στυλ χορού εμπνεόμενα από την χρυσή εποχή του Tango.

Πηγή:http://www.patrastango.gr/pages/gr/history.htm

...η μαγεία του fado....

Φάδο, που στα πορτογαλικά σημαίνει μοίρα ή πεπρωμένο, ονομάζεται ένα είδος μουσικής που εντοπίζεται τη δεκαετία του 1820 στην Πορτογαλία, σίγουρα όμως είχε παλαιότερες ρίζες. Η μουσική είναι μελαγχολική, το ίδιο κι οι στίχοι, που συχνά μιλούν για τη θάλασσα ή για τη ζωή των φτωχών. Η μουσική έχει σχέση με την πορτογαλική λέξη saudade, μια από τις δυσκολότερες λέξεις προς μετάφραση: είναι ένα είδος προσμονής, αλλά κι ένα μείγμα νοσταλγίας, λύπης, πόνου, ευτυχίας και αγάπης. Κάποιοι λάτρεις της μουσικής φάδο ισχυρίζονται ότι οι ρίζες της είναι ένα μείγμα της μουσικής των σκλάβων της Αφρικής με την παραδοσιακή μουσική των Πορτογάλων ναυτών και αραβικές επιρροές.
                                                                                                                           Πηγή:http://el.wikipedia.org

               

"Fado σημαίνει μοίρα. Και η μοίρα του καθενός είναι σαν ένα τραγούδι. Λυπημένο και γεμάτο παράπονο για αυτά που ζήσαμε και αγαπήσαμε αλλά δεν γυρίζουν πίσω, όπως και γι'αυτά που δεν προλάβαμε να κάνουμε ή γι'αυτά που καταφέραμε αλλά θα θέλαμε να τα έχουμε κάνει αλλιώς... Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η ζωή μας δεν έχει νόημα. Ζήσαμε με πάθος και αυτό τραγουδάμε..."                                                                                                                Cristina Branco