Να θυμάσαι πως....
Τίποτε δεν είναι στάνταρ και δεδομένο.
Από όσα βλέπεις,ακούς ή διαβάζεις πάντα να αφήνεις μέσα σου ένα κομμάτι ελεύθερο για τη δική σου γνώμη και τα δικά σου πιστεύω.
Γιατί η ελευθερία της ψυχής και της σκέψης μας είναι το παν.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγαπώ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγαπώ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 10 Οκτωβρίου 2014

Η Λίζα και η....Ασπρούλα!


(Λίζα η αγαπησιάρα & παιχνιδιάρα)

(Ασπρούλα η τσαμπουκαλού & χαδιάρα)



Το τελευταίο διάστημα κάθε πρωί έξω από την πόρτα του σπιτιού με περιμένουν τα 2 πανέμορφα 
κορίτσια που βλέπετε στις φωτογραφίες!
Αδεσποτάκια του χωριού που έχουν πλέον εγκατασταθεί μόνιμα στην πόρτα μου!
Η αλήθεια είναι πως η πρώτη που κατέφθασε ήταν η Λίζα...αλλά στην πορεία 
και με επιμονή έμεινε και η Ασπρούλα....το μεγάλο πάρτυ βέβαια συμβαίνει όταν το πρώτο κορίτσι μου(Λίζα)κουβαλάει και την παρέα του...-ο Κοντός,ο Μπεμπούκος,η Χαρά και πολλοί άλλοι-
εκεί αν δείτε γλέντια...όταν τελειώνουν οι κροκέτες σειρά παίρνουν οι κατσαρόλες!
Χαρά Θεού η αγάπη των ζώων για εμένα...
με λίγο φαγητό και λίγο χάδι πιστοί καθημερινοί σύντροφοί αγάπης!

Βλέπε άνθρωπε να διδάσκεσαι Αγάπη αληθινή!!!!


Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου 2014

Καστοριά η όμορφη πόλη Στο τέλος του καλοκαιριού

Λίγες εικόνες 
από μία πόλη που κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου
μαζί με ένα εξαιρετικό βίντεο
 ντυμένο με μοναδικές φωτο-στιγμές και σκέψεις
της Βιβής Φαρσαλιώτου-Ιατρού...
εικόνες και σκέψεις από 
"την τελευταία μέρα του Αυγούστου, 
την ώρα που πίσω απ' των ανθρώπων 
και της φύσης τα έργα έδυε ο ήλιος του καλοκαιριού
στην Καστοριά του 2014'
όπως χαρακτηριστικά μας γράφει η ίδια η Βιβή...

εύχομαι μέσα από την προβολή όλων των παρακάτω
να αισθανθείτε έστω και λίγη από την μαγεία αυτής της πόλης...
η οποία νομίζω πως είναι αρκετή για να σας προτρέψει να την επισκεφθείτε..!!!!!!!!

*Θεού θέλοντος θα ακολουθήσει εν καιρώ σχετική ανάρτηση με πλήρες αφιέρωμα


...ακολούθα τις στιγμές που μιλούν οι σιωπές....








πατρίδα είναι ο τόπος που βρίσκει γαλήνη η ψυχή...!


Παρασκευή 8 Αυγούστου 2014

Ξημερώνοντας 9 Αυγούστου...

το πρωινό που η ψυχή σου κίνησε για το μεγάλο ταξίδι...
αυτό της αιωνιότητας...
για μένα πάντα θα είσαι το κομμάτι που θα λείπει από την δική μου ψυχή όσο θα ζω σ'αυτόν εδώ τον κόσμο...και πάντα θα ελπίζω στη στιγμή που θα ενωθεί και πάλι με τη ρίζα του...
καλή αντάμωση αγαπημένο κομμάτι της ψυχής μου....


όσος καιρός κι αν περάσει...κάποια πράγματα,όσο και αν παλεύεις με το ανθρώπινο στοιχείο σου δεν μπορείς να τα αποδεχθείς...δεν τα χωρά ο ανθρώπινος νους...μα ούτε κι η ψυχή...μόνο αν καταφέρεις να δεις με βλέμμα πιο"πνευματικό" μπορείς απλά να ησυχάσεις λίγο τον πόνο της απώλειας...

να θυμάστε να αγκαλιάζετε τους ανθρώπους που αγαπάτε όσο πιο συχνά μπορείτε όσο τους έχετε δίπλα σας!!!!!!!
να θυμάστε να τους λέτε δυνατά Σ'αγαπώ....
γιατί το σ'αγαπώ είναι ίσως η μόνη λέξη που δεν της ταιριάζει η σιωπή....

δεν θα μπορούσα να σου αφιερώσω άλλο από το αγαπημένο σου τραγούδι...
πάντα να μου "φωτίζεις το δρόμο"...
πάντα θα προσ-εύχομαι για 
Καλό Παράδεισο...

Δευτέρα 21 Ιουλίου 2014

Γιαγιά μου Σ'αγαπώ!

Ευλογία Θεού η ύπαρξη και ο ρόλος της γιαγιάς στη ζωή μας...
πολλές οι φορές που σε πονά πιότερο κι από την ίδια σου τη μάνα...
γιατί απλά...σε νιώθει σπλάχνο της κι ας μη σε γέννησε....
η αγάπη της καθάρια σαν τα νερά της πιο γαλάζιας θάλασσας
η αγκαλιά της άγκυρα σαν το πιο ασφαλές λιμάνι
το φιλί της συμ-πονετικό σαν αυτό το πρώτο της μάνας

με όλη την αγάπη που έχω μέσα μου θα ήθελα να αφιερώσω αυτή την ανάρτηση πρωτίστως στη δική μου πολυαγαπημένη γιαγιά και έπειτα στην κάθε μια δική σας.
μην ξεχνάμε όσο ακόμη τις έχουμε να τις αγκαλιάζουμε όσο πιο συχνά μπορούμε και να τις λέμε το πόσο πολύτιμη είναι η παρουσία τους στη ζωή μας...
δε νομίζω πως θέλουν και τίποτε περισσότερο για να είναι ευτυχισμένες!



Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014

Για τον Αρχάγγελο της Κρήτης...

που σαν χθες πέταξε για τα ουράνια...

παρακάτω δύο ιδιαίτερα αγαπημένα ακούσματα...

Την καρδιά σου....

Πώς να σωπάσω..

Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2014

Μάσκα δεν έχω να γυρνώ

μόνο μια απόχη να τρυγώ της θάλασσας την πονηριά

και της σιωπής τον πλούτο...


άλλωστε οι μάσκες ποτέ δεν μου άρεσαν...

Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2014

Βολτάροντας στους δρόμους της Αθήνας (I)



H Αθήνα είναι μια πόλη έμπνευσης για 'μένα... 



οπότε η αγάπη μου για τη φωτογραφία εξιτάρεται ιδιαίτερα κάθε φορά που τριγυρίζω στους δρόμους της,οι οποίοι είναι γεμάτοι εικόνες και γωνιές που σου δίνουν την εντύπωση πως ποζάρουν κάθε στιγμή περιμένοντας το κλικ...





ίσως για να μας χαρίσουν λίγη από την ομορφιά τους...;ίσως γιατί απλά θέλουν να μένουν
αξέχαστες...;ποιος ξέρει!


K.F.B. & Vicky σας ευχαριστώ!ξέρετε εσείς! ;)

Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2014

Περί γραφής...


Από παιδί μου άρεσε πολύ οτιδήποτε είχε άμεση σχέση με τη γραφή.Ίσως γιατί μέσα από τον γραπτό λόγο εκφραζόμουν πάντα πιο ελεύθερα...έτσι έδινα πάντα μεγάλη σημασία στο που και με τι θα επιλέξω να γράψω...όταν αντίκρισα για πρώτη φορά πένα ενθουσιάστηκα απίστευτα!Γύρω στα 12 μου χρόνια ξεκίνησα κιόλας να γράφω στο ημερολόγιο μου αποκλειστικά και μόνο με πένα στυλογραφο αρχικά αλλά με τα χρόνια τη θέση της πήρε η πένα φτερό/κονδυλοφόρος  που χρησιμοποιώ έως και σήμερα....η αγάπη μου λοιπόν για τη γραφή και κατ' επέκταση για την πένα μου γέννησε σήμερα την σκέψη να ψάξω και να μοιραστώ μαζί σας κάποια κομμάτια από την ιστορίας της...



Για την γραφή σε πάπυρο ή σε περγαμηνή, χρησιμοποιείτο ένα μικρό ευλύγιστο καλάμι
 (στα ελληνικά κάλαμος  ή γραφίς, λατ.calamus, canna), το οποίο  δουλευόταν με ένα μικρό μαχαίρι με το οποίο ακονιζόταν η μύτη και χωρίζονταν  στα δύο με μία μικρή σχισμή κατά μήκος, όπως αυτή που έχουν οι μεταλλικές πένες. Από τον 4ο αιώνα μ.Χ. χρησιμοποιήθηκε παράλληλα με την πένα από φτερό έως τον Μεσαίωνα. Στα μοντέρνα Αραβικά, Περσικά και Τούρκικα η λέξη qalam ταυτίζεται με την λέξη πένα ή μολύβι. Το ίδιο ισχύει και για τις διαλέκτους  Hindi και Urdu.



Η πρώτη εμφάνιση των κονδυλοφόρων αναφέρεται στο Birmingham γύρω στο 1803, όμως η πρώτη μαζική παραγωγή τους ξεκινά το 1822. Η παραγωγή ενός οργάνου γραφής ανθεκτικότερου  και πιο φθηνού σε σχέση με το φτερό προκάλεσε στην πραγματικότητα ένα είδος επανάστασης στην εκπαίδευση και την διάδοση γραπτών κειμένων και ο ίδιος ο κονδυλοφόρος μετατράπηκε σε ένα βιομηχανικό προϊόν διαρκώς εξελισσόμενο: από τις δεκάδες διαφορετικές μεταλλικές μύτες, στους κρυστάλλινους κονδυλοφόρους και από εκεί στις γνωστές μέχρι σήμερα πένες (στυλογράφους), που τροφοδοτούνται είτε με αμπούλες είτε με πιστόνι, του οποίου το ειδικό δοχείο γεμίζει τραβώντας ή γυρίζοντας τον μοχλό με μελάνι. Η μύτη της πένας μπορεί πλέον να είναι από ασήμι ή χρυσό, με δημοφιλέστερο μέταλλο το χρυσό των 14 ή 18 καρατίων.


H πένα από φτερό, (στα ελληνικά κονδύλιον ή κόνδυλος)  εμφανίστηκε περίπου τον 4ο αιώνα μ.Χ., όμως ως κύριο όργανο γραφής χρησιμοποιήθηκε από τον 6ο έως τον 19ο αιώνα μ.Χ. Τα φτερά του κορακιού θεωρούνταν ιδανικά  για τον σχεδιασμό πολύ λεπτών γραμμών, όμως τα καταλληλότερα για κανονική γραφή ήταν τα φτερά του κύκνου, παρόλο που τα φτερά της χήνας ήταν και είναι τα συνηθέστερα. Βέβαια, μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα φτερά και άλλων πουλιών όπως γαλοπούλας ή παγωνιού. Τα φτερά που χρησιμοποιούνται συνήθως είναι μόνο τα τρία ή τέσσερα φτερά που βρίσκονται στην άκρη της φτερούγας των πουλιών και μάλιστα αν μιλάμε για δεξιόχειρες γραφείς αυτά της αριστερής φτερούγας, αφού η κλίση τους εξυπηρετεί καλύτερα στο γράψιμο. Η διαδικασία κατασκευής του είναι ίδια με  αυτή του κάλαμου με μόνη διαφορά την μεθοδολογία  καθαρισμού και σκλήρυνσης των φτερών για την οποία υπάρχουν διάφορες τεχνικές.


Πηγή:http://www.calligraphy-illumination.com/el/homepage