Να θυμάσαι πως....
Τίποτε δεν είναι στάνταρ και δεδομένο.
Από όσα βλέπεις,ακούς ή διαβάζεις πάντα να αφήνεις μέσα σου ένα κομμάτι ελεύθερο για τη δική σου γνώμη και τα δικά σου πιστεύω.
Γιατί η ελευθερία της ψυχής και της σκέψης μας είναι το παν.

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Συνειδητοποίηση

Σηκώνομαι το πρωί.
Βγαίνω από το σπίτι μου.
Υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Δεν τη βλέπω
και πέφτω μέσα.

Την επόμενη μέρα
βγαίνω από το σπίτι μου,
ξεχνάω ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο
και ξαναπέφτω μέσα.

Την τρίτη μέρα
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ
ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Ωστόσο,
δεν το θυμάμαι
και πέφτω μέσα.

Την τέταρτη μέρα
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ
την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Τη θυμάμαι και,
παρόλα αυτά,
δεν τη βλέπω και πέφτω μέσα.

Την πέμπτη μέρα
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου.
Θυμάμαι ότι πρέπει να έχω στο νου μου
την τρύπα στο πεζοδρόμιο
και περπατάω κοιτάζοντας κάτω.
Την βλέπω και,
παρόλο που τη βλέπω,
πέφτω μέσα.

Την έκτη μέρα
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου.
Θυμάμαι την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Πηγαίνω ψάχνοντας την με τα μάτια μου.
Την βλέπω,
προσπαθώ να πηδήξω από πάνω,
αλλά πέφτω μέσα.

Την έβδομη μέρα
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου.
Βλέπω την τρύπα.
Παίρνω φόρα,
πηδάω,
φτάνω με την άκρη των ποδιών μου
ως την άλλη μεριά,
αλλά όχι αρκετά μακριά και πέφτω μέσα.

Την όγδοη μέρα,
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου,
βλέπω την τρύπα,
παίρνω φόρα,
πηδάω,
φτάνω στην άλλη άκρη!
Αισθάνομαι τόσο υπερήφανος που τα κατάφερα
που χοροπηδάω από τη χαρά μου…
Και, έτσι όπως χοροπηδάω,
ξαναπέφτω μέσα.

Την ένατη μέρα,
βγαίνω απ΄ το σπίτι μου,
βλέπω την τρύπα,
παίρνω φόρα,
πηδάω
και συνεχίζω το δρόμο μου.

Τη δέκατη μέρα,
σήμερα μόλις,
συνειδητοποιώ
ότι είναι πιο βολικό
να περπατάω…
στο απέναντι πεζοδρόμιο.

Χόρχε Μπουκάι

5 σχόλια:

  1. Υπεροχο και διδακτικο! Αυτο το κειμενο μου ταιριαζει. Μου θυμιζει εμενα που προσπαθω καθε μερα να ξεφυγω απο τις φοβιες του μυαλου μου... Και ολο λεω τα καταφερνω και να που και παλι γινονται τα ιδια. Εγω ομως ακομα δεν εχω βρει τον τροπο να ξεφυγω απο το συγκεκριμενο πεζοδρομιο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαράκι μου καλό,ο καθένας από μας παλεύει με τους δικούς του φόβους...να θυμάσαι πως δεν είσαι μόνη σ'αυτό!
      Κάθε μέρα,κάθε στιγμή παλεύουμε με τους προσωπικούς δαίμονες του μυαλού μας...και είναι πολλές οι φορές που χάνουμε τη μάχη...δεν πειράζει!όλα μέσα στη ζωή είναι...πέφτουμε,σηκωνόμαστε και δεν ξεχνάμε που και που να δίνουμε και με αγκαλιά στο παιδί μέσα μας...για να παίρνει κουράγιο και να συνεχίζει να προχωρά!
      Την αγάπη μου και μη φοβού!
      Στο τέλος όλα θα είναι καλά κι αν δεν είναι δεν θα είναι το τέλος!

      Διαγραφή
  2. πολυ καλό και διδακτικό. Καλησπέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να είσαι καλά σκουλικάκι!
      Καλησπέρα και από μένα:)

      Διαγραφή
  3. υπεροχΟ!
    οντως!

    καλημερα Αμυ μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράφουμε ελληνικά :)