Να θυμάσαι πως....
Τίποτε δεν είναι στάνταρ και δεδομένο.
Από όσα βλέπεις,ακούς ή διαβάζεις πάντα να αφήνεις μέσα σου ένα κομμάτι ελεύθερο για τη δική σου γνώμη και τα δικά σου πιστεύω.
Γιατί η ελευθερία της ψυχής και της σκέψης μας είναι το παν.

Πέμπτη 31 Ιουλίου 2014

Για ποιον χτυπά η καμπάνα;


«Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέριος μοναχός του. 
Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου,
 ένα μέρος στεριάς.
 Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβόλο χώμα,
 η Ευρώπη γίνεται μικρότερη.
 Όπως κι αν ξεπλύνει ένα ακρωτήρι ή ένα σπίτι φίλων σου ή δικό σου. 
Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, 
γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. 
Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα.
 Η καμπάνα χτυπάει για σένα».

John Donne


Κυριακή 27 Ιουλίου 2014

Μουσικά Απογεύματα #6

Ματ σε 2 υφέσεις


Αγαπημένο συγκρότημα που κατά τη γνώμη μου έχει να πει και να δώσει ακόμη πολλά....!




Το μουσικό σχήμα ‘Ματ σε 2 Υφέσεις’ ιδρύθηκε το 1999 από αποφοίτους του Μουσικού Σχολείου Ιλίου. Έκτοτε, πραγματοποίησε τρεις ολοκληρωμένες δισκογραφικές απόπειρες: Την ομότιτλη παραγωγή, Ματ σε Δύο Υφέσεις, του Νίκου Γράψα και του συγκροτήματος ‘Δυνάμεις του Αιγαίου’ (2003), την παραγωγή του Νίκου Ξυδάκη, Ψέμα σαν αλήθεια, τη γενική επιμέλεια της οποίας είχε ο Haig Yazdjian (2005) και το Τρύπιο Φεγγάρι (2009). 
Το Φλεβάρη του 2011, η μπάντα απ' την Αθήνα διέθεσε στο διαδίκτυο (www.matse2ifesis.net) το πιο πρόσφατο ηχογράφημα της υπό τον τίτλο Τα τέσσερα τραγούδια του Μίλτου Σαχτούρη.
 Τα τελευταία οχτώ χρόνια, το σχήμα έχει να επιδείξει μια σειρά συμπράξεων με σπουδαίους καλλιτέχνες, έναν σημαντικό αριθμό δισκογραφικών συμμετοχών (σε δημιουργικό, αλλά κι εκτελεστικό επίπεδο), πλήθος εμφανίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και συνεργασίες με ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια.

1. Τι είναι η αγάπη 
2. Σαν έρθει το Φθινόπωρο 
3. Σώπα 
4. Μοιάζεις κι εσύ σαν θάλασσα 
5. Μια χαραμάδα 
6. Μόνο για σήμερα 
7. Σ' έναν καθρέφτη 
8. Αστέρι στην άμμο 
9. Ποιος εαυτός μου 
10. Μαζί πετάμε 
11. Τα μάτια τα παντοτινά 
12. Δύσκολες ώρες 
13. Λουλουδάκι του γκρεμού
14. Πάντα θα σε στεναχωρώ

1. Με κυνηγά η θάλασσα 
2. Μάτια δεμένα 
3. Σαν έργο πλήξης 
4. Το φιλί σου έχει αλλάξει 
5. Η κληρικός 
6. Η σελήνη γυαλί 
7. Αυτά τα μάτια 
8. Το όνειρο της Perpetua 
9. Ονόματα 
10. Το λίγο διαρκεί πολύ 
11. Πριν χαθώ 
12. Φως αντίγραφο 
13. Ψέμμα σαν αλήθεια


1. Εικόνα θολή 
2. Στην κόψη του φεγγαριού 
3.Γυάλινο σώμα 
4. Μαντινάδες του Μ. Σαββάτου 
5. Διάφανος κόσμος 
6. Ο τόπος που μελαγχολούν τα όνειρα 
7. Σαν πιάνο βουβό 
8. Αποσύνθεση 
9. Διανυκτέρευση στα σύννεφα 
10. Ήχος ηλεκτρονικός 
11. Μόνος στον κύκλο μου 
12. Εκκρεμής ουρανός 
13. Τα στιχάκια θέλω να 'ναι νύχτα 
14. Παραφωνία σε κόκκινο 
15. Το ζεϊμπέκικο της Αθηνάς


"Είμαστε εκείνο που αισθανόμαστε

 είτε το κρύβουμε είτε το φανερώνουμε,εκείνο μας φανερώνει.Δεν είναι τυχαία η αύρα που εκπέμπει ένα πρόσωπο,το φωτοστέφανο ή το μαυροστέφανο που εν αγνοία μας κυκλώνει την παρουσία μας,το πιο δυνατό μας στοιχείο,εκείνο που μας κάνει ερωτεύσιμους ή αντιπαθείς,ενδιαφέροντες ή πληκτικούς,αξιόπιστους ή ύποπτους,εκείνο που δεν ξεγελιέται και δεν ξεγελάει.Το περιεχόμενο είναι που πλάθει την επιφάνεια,την όψη και το βλέμμα του καθενός.Όσο και να στολίσουμε,να μακιγιάρουμε,να προβάρουμε με τέχνη την έκφρασή μας,κάτι από μέσα γλυστράει και βγαίνει αμακιγιάριστο,αφελώς ακάλυπτο. Τα μάτια, τα παράθυρα της ψυχής, όπως έγραψαν οι ρομαντικοί ποιητές, θα δείξουν αργά ή γρήγορα τι συμβαίνει και τι συνέβη εντός.......!"

Μάρω Βαμβουνάκη


Σάββατο 26 Ιουλίου 2014

Μετρώντας χτύπους Ψυχής

Χτες και προχτές, όλη νύχτα, πασκίζαμε να μετρήσουμε τ’ άστρα.
 Και τ’ άστρα είναι τόσα, όση κι η καρδιά μας, κι η καρδιά μας είναι
πιο πολύ απ’ τ’ άστρα.

Αύριο θα στείλουμε τις μυγδαλιές περίπατο στο ακροθαλάσσι να πλύνουνε τα πρόσωπα τους απ’ τη σκόνη της λύπης μας. Και το βράδυ που θα γυρίσουν χαρούμενες, θα μας φέρουν τα πρώτα μας λόγια πλυμένα στη θάλασσα, κι εμείς θα κλαίμε στο ανοιχτό παράθυρο απ’ τη χαρά μας που μπορούμε να κλαίμε.

Απόψε κοιμηθήκαμε στην ποδιά της Άνοιξης, ακουμπώντας το
κεφάλι στην καρδιά της.
 Ακούγαμε στον ύπνο μας τις ανάσες των πουλιών και την καρδιά μας.


Γιάννης Ρίτσος ~ Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού