Να θυμάσαι πως....
Τίποτε δεν είναι στάνταρ και δεδομένο.
Από όσα βλέπεις,ακούς ή διαβάζεις πάντα να αφήνεις μέσα σου ένα κομμάτι ελεύθερο για τη δική σου γνώμη και τα δικά σου πιστεύω.
Γιατί η ελευθερία της ψυχής και της σκέψης μας είναι το παν.

Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2015

Επανάσταση είναι η Αγάπη



Ξέρεις τελικά ποια πιστεύω πως είναι η καλύτερη επανάσταση...;
Το να νοιαζόμαστε για τον διπλανό μας
να κοιτάμε πέρα από το εγώ μας και να το μεταμορφώνουμε σε εμείς,
να είναι ο ένας για τον άλλον ο συνδετικός κρίκος  

της ανθρωπιάς
της συμπόνιας 
της προσφοράς 
της στήριξης
της βοήθειας
της Αγάπης

αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση και καλύτερη επανάσταση μπροστά σε κάθε κακό!


Συμπέρασμα μετά από συζήτηση περί του χάους που επικρατεί στις μέρες μας...
Απλές έννοιες,γνωστές σε όλους μας που εύκολα λέγονται και το ίδιο εύκολα ξεχνιούνται...




Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2015

Μάρκος Βαμβακάρης ~ Σαν Σήμερα



Ρεμπέτης, από τους ακρογωνιαίους λίθους της λαϊκής μουσικής. Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1905 στον συνοικισμό Σκαλί της Άνω Χώρας της Σύρου από οικογένεια καθολικών και ήταν ο πρώτος από τα έξι παιδιά του Δομένικου και της Ελπίδας Βαμβακάρη. Η οικογένειά του ήταν φτωχή, έφερε όμως το «μικρόβιο» της μουσικής. Ο πατέρας του έπαιζε γκάιντα και ο παππούς του έγραφε τραγούδια.

Πριν καλά - καλά ξεκινήσει το σχολείο, ο Μάρκος αναγκάστηκε να διακόψει, διότι πήραν τον πατέρα του στο στρατό, και έπιασε δουλειά με τη μητέρα του σε ένα κλωστήριο. Τα επόμενα χρόνια δούλεψε ως χασάπης, εφημεριδοπώλης, οπωροπώλης, λούστρος, και το 1917, σε ηλικία 12 ετών, έφυγε για τον Πειραιά. Αρχικά, εγκαταστάθηκε στα Ταμπούρια κι έπιασε δουλειά ως γαιανθρακεργάτης. Δούλεψε ακόμα ως λιμενεργάτης και ως εκδορέας στα σφαγεία, ενώ τα βράδια σύχναζε στους τεκέδες, όπου το 1924 άκουσε για πρώτη φορά στη ζωή του μπουζούκι. Εντυπωσιάστηκε και μέσα σε ελάχιστους μήνες έγινε ένας από τους καλύτερους αυτοδίδακτους μπουζουξήδες. Την περίοδο αυτή έκανε και τον πρώτο του γάμο με τη Ζιγκοάλα, την οποία όπως έλεγε μίσησε στο τέλος όσο καμία άλλη γυναίκα στον κόσμο.

Το 1925 κατατάχθηκε στο στρατό και όταν απολύθηκε άρχισε να γράφει τα πρώτα του τραγούδια. Έως το 1933 είχε γράψει πάνω από 50 τραγούδια και με την πιεστική παρότρυνση του Σπύρου Περιστέρη, o Μάρκος Βαμβακάρης γραμμοφώνησε στην Odeon τον πρώτο δίσκο με μπουζούκι στην Ελλάδα, που από τη μία μεριά είχε το «Καραντουζένι» (Έπρεπε να 'ρχόσουνα μάγκα μες στον τεκέ μας) και από την άλλη μεριά το «Αράπ» (ένα σόλο ζεϊμπέκικο).

Την επόμενη χρονιά δημιούργησε με τρεις φίλους του -τον Γιώργο Μπάτη, τον Στράτο Παγιουμτζή και τον Ανέστη Δελιά- ένα πρωτοποριακό για την εποχή μουσικό σχήμα που ονομάστηκε «Η Τετράς η ξακουστή του Πειραιώς». Ο Μάρκος άνοιξε το δικό του μαγαζί στα Άσπρα Χώματα. Η αστυνομία, όμως, δεν του έδωσε άδεια. Έτσι αναγκάστηκε να το κλείσει και για πρώτη φορά έπειτα από 20 χρόνια ταξίδεψε με τον Μπάτη στη Σύρο. Έπαιξαν μαζί για περίπου δύο μήνες σ' ένα μαγαζί της παραλίας και όταν γύρισε στον Πειραιά έγραψε τη Φραγκοσυριανή, ίσως το πιο γνωστό τραγούδι του.

Η περίοδος λίγο πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν και η πιο παραγωγική. Τα τραγούδια του έβγαιναν σε δίσκους και ο Μάρκος έγινε περιζήτητος. Αφού περιόδευσε στη Θεσσαλονίκη, στο Βόλο, στη Λάρισα, στα Τρίκαλα και σε πολλές ακόμα πόλεις, άρχισε εμφανίσεις στον Βοτανικό, μαζί με τον Γιάννη Παπαιωάννου, τον Κώστα Καρίπη και τον Στέλιο Κερομύτη.

Με την έναρξη του πολέμου, ο Βοτανικός έκλεισε και ακολούθησαν δύσκολα χρόνια. Το 1941 πέθανε ο αδερφός του Λεονάρδος και το 1942 η μητέρα του Ελπίδα. Την εποχή εκείνη, έπειτα από παρότρυνση της μεγάλης του αδελφής, ο Μάρκος παντρεύτηκε με ορθόδοξο γάμο τη δεύτερη σύζυγό του, τη Βαγγελιώ. Για το γεγονός αυτό αφορίστηκε από την καθολική εκκλησία και μόλις το 1966 του δόθηκε και πάλι η κοινωνία των Καθολικών. Τα δύο πρώτα παιδιά τους χάθηκαν πρόωρα. Το 1944 η Βαγγελιώ γέννησε τον Βασίλη και ακολούθησαν άλλα δύο αγόρια, ο Στέλιος το 1947 και ο Δομένικος το 1949.

Μετά τον πόλεμο, ο Μάρκος Βαμβακάρης άρχισε να βγάζει ξανά δίσκους σε διάφορες εταιρίες και όλοι γίνονταν ανάρπαστοι. Το 1954 αρρώστησε με βαριά αρθρίτιδα και σταμάτησε να παίζει. Όταν θέλησε να επιστρέψει στο πάλκο, όλοι τον είχαν ξεχάσει. Η ελληνική μουσική βιομηχανία τον θεωρούσε «ξεπερασμένο» και δεν τον έπαιρνε κανένας σε κάποιο μαγαζί.

Η κατάσταση άλλαξε δραματικά το 1960, όταν έπειτα από πρωτοβουλία του Βασίλη Τσιτσάνη, κυκλοφορούν από την Columbia παλιά και καινούρια τραγούδια του Βαμβακάρη, τραγουδισμένα από τον ίδιο και από καλλιτέχνες όπως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, η Καίτη Γκρέι, η Άντζελα Γκρέκα, ο Στράτος Διονυσίου, κ.ά. Το εγχείρημα σημείωσε τεράστια επιτυχία και ο Μάρκος είχε την ευκαιρία να ξαναδουλέψει στα λαϊκά πάλκα, αλλά και να δώσει συναυλίες σε πρωτόγνωρους για τους ρεμπέτες χώρους. Το 1966 έκανε την εμφάνισή του σε μπουάτ στην Πλάκα, ενώ ακολούθησε η συναυλία στο θέατρο «Κεντρικόν» το χειμώνα της ίδιας χρονιάς και στη συνέχεια πολλές εμφανίσεις στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Στις 8 Φεβρουαρίου του 1972, ο Μάρκος Βαμβακάρης πέρασε στην ιστορία, αφήνοντας μια τεράστια παρακαταθήκη.





πηγή πληροφοριών:http://www.sansimera.gr/


Ο Άνδρας και η Γυναίκα ~ Βίκτωρ Ουγκώ


Ο άνδρας είναι το πιο ΕΞΥΨΩΜΕΝΟ των πλασμάτων.
Η γυναίκα είναι το ΥΨΙΣΤΟΝ των ιδανικών.

Ο Θεός έκανε για τον άνδρα ένα ΘΡΟΝΟ.
Για τη γυναίκα έναν ΒΩΜΟ.
Ο θρόνος ΕΚΘΕΙΑΖΕΙ,
ο βωμός ΑΓΙΑΖΕΙ.

Ο άνδρας είναι ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ,
η γυναίκα η ΚΑΡΔΙΑ.
Ο εγκέφαλος κατασκευάζει το ΦΩΣ,
η καρδιά παράγει την ΑΓΑΠΗ.
Το φως ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΕΙ.
Η αγάπη ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΙ.

Ο άνδρας είναι ΔΥΝΑΤΟΣ με την λογική.
Η γυναίκα είναι ΑΝΙΚΗΤΗ με τα δάκρυα.
Η λογική ΠΕΙΘΕΙ. Τα δάκρυα ΣΥΓΚΙΝΟΥΝ.

Ο άνδρας είναι ικανός για όλους τους ΗΡΩΙΣΜΟΥΣ.
Η γυναίκα για όλα τα ΜΑΡΤΥΡΙΑ.
Ο ηρωισμός ΕΞΕΥΓΕΝΙΖΕΙ, το μαρτύριο ΑΝΥΨΩΝΕΙ.

Ο άνδρας έχει την ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ.
Η γυναίκα την ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ.
Η ανωτερότητα σημαίνει ΔΥΝΑΜΗ,
η προτεραιότητα σημαίνει ΔΙΚΑΙΩΜΑ.

Ο άνδρας είναι ο ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ,
η γυναίκα είναι ο ΑΓΓΕΛΟΣ.
Ο μεγαλοφυής είναι ΑΠΕΙΡΟΣ.
Ο άγγελος είναι ΑΚΑΘΟΡΙΣΤΟΣ.

Ο πόθος του άντρα είναι η ανώτατη δόξα.
Ο πόθος της γυναίκας είναι η άκρα αρετή.
Η δόξα δημιουργεί το ΜΕΓΙΣΤΟ. 
Η αρετή δημιουργεί το ΘΕ'Ι'ΚΟ.

Ο άνδρας είναι ένας ΚΩΔΙΚΑΣ,
 η γυναίκα ένα ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ.
Ο κώδικας ΔΙΟΡΘΩΝΕΙ.
Το ευαγγέλιο ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΕΙ.

Ο άνδρας ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ.
Η γυναίκα ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ.
Το να σκέπτεται κανείς σήμαινα να έχει μια νύμφη στο κρανίο.
Το να ονειρεύεται σημαίνει να έχει ένα φωτοστέφανο στο μέτωπο.

Ο άνδρας είναι ένας ΩΚΕΑΝΟΣ.
Η γυναίκα είναι μια ΛΙΜΝΗ.
Ο ωκεανός έχει το μαργαριτάρι που στολίζει,
η λίμνη το ποίημα που θαμπώνει.

Ο άνδρας είναι ο ΑΕΤΟΣ που πετάει.
Η γυναίκα είναι το ΑΗΔΟΝΙ που τραγουδάει.
Το να πετάς σημάνει να κυριαρχείς στο ΔΙΑΣΤΗΜΑ.
Το να τραγουδάς σημαίνει να κατακτήσεις την ΨΥΧΗ.

Ο άνδρας είναι ένας ΝΑΟΣ, η γυναίκα είμαι το ΙΕΡΟ.
Μπροστά στον ναό ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΜΑΣΤΕ.
Μπροστά στο ιερό ΓΟΝΑΤΙΖΟΥΜΕ.

Τελικά:
Ο άνδρας είναι τοποθετημένος εκεί που τελειώνει η γη.
Η γυναίκα εκει που αρχίζει ο ουρανός.

Ευλογημένη ας είναι η αγάπη.
Ευλογημενα τα όντα που ΛΑΤΡΕΥΟΝΤΑΙ…

Βίκτωρ Ουγκώ


Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2015

Όλα τελικά επιστρέφουν σε μας ~ Γιάννης Αγγελάκας


Επιστρέφουν σε μας
Τα όνειρα που εγκαταλείψαμε
Τα λόγια που δεν είπαμε
Τα απραγματοποίητα θαύματα
Οι γιορτές που αναβλήθηκαν
Οι αστερισμοί που αγνοήθηκαν
Τα ταξίδια που ακυρώθηκαν
Δεν χάθηκαν
Κάποιος θεός τα φροντίζει
Όλα τελικά

Γιάννης Αγγελάκας


Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2015

Μια ποιήτρια εξομολογείται...


Δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να συνεννοηθώ με άνθρωπο. Ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι ήταν τόσο διαφορετικοί από εμένα. Αυτό βέβαια ήταν πολύ αφελές από τη μεριά μου, αλλά και πολύ χρήσιμο. Γιατί με είχε σε μια μόνιμη ταραχή, σε μια διαρκή διαμαρτυρία και σ’ ένα πολύ γόνιμο παράπονο… Από την άλλη, είχα μια ευγένεια η οποία με κατέστρεψε απολύτως! Εμπόδισε δηλαδή τη ζωή μου να πάρει το δρόμο της. Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω, με το αιτιολογικό μιας ευγένειας ότι θα πίκραινα, ότι θα πείραζα, ότι θ’ αναστάτωνα των άλλων τη ζωή. Αυτό ήταν μία ήττα. Καθαρή ήττα… 



Κική Δημουλά, Μια ποιήτρια εξομολογείται