Να θυμάσαι πως....
Τίποτε δεν είναι στάνταρ και δεδομένο.
Από όσα βλέπεις,ακούς ή διαβάζεις πάντα να αφήνεις μέσα σου ένα κομμάτι ελεύθερο για τη δική σου γνώμη και τα δικά σου πιστεύω.
Γιατί η ελευθερία της ψυχής και της σκέψης μας είναι το παν.

Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2014

Φθινοπωρινές Αχτίδες


Κι αν φθινοπώριασε
κι οι μέρες δεν είναι πια
τόσο συχνά φωτεινές
μη μελαγχολείς...

είναι η εποχή που η φύση 
αλλάζει φορεσιά!

Βγες στο παράθυρο 
απόλαυσε την ομορφιά
της αλλαγής!

Και τις μέρες που θα λάμπει ο ήλιος 
αποθήκευε αχτίδες
για να 'χεις αποθέματα
φωτός πάντα μέσα
στην ψυχή σου.


Καλημέρα όλη μέρα,καλή και χαρούμενη Κυριακή για όλους μας!

Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου 2014

Κατάθλιψη και Ανάνηψη


Μια ταινία μικρού μήκους που παρουσιάζει κατά την γνώμη μου με έναν εξαιρετικό τρόπο
την ασθένεια που τα ποσοστά της οποίας βλέπουμε όλο και περισσότερο να αυξάνονται ραγδαία στην καθημερινότητα μας...φυσικά αναφέρομαι σε αυτήν της κατάθλιψης.

Και με αφορμή αυτό το βίντεο θα ήθελα να πω πως όσοι την αντιμετωπίζετε είτε προσωπικά,είτε μέσα από δικά σας πρόσωπα μην διστάζετε να μιλήσετε γι' αυτό και προσπαθήστε όσο μπορείτε να πείσετε και αυτούς που το βιώνουν να κάνουν το ίδιο.Είναι μια πολύ σοβαρή και δύσκολη κατάσταση στην οποία δεν χωράνε ταμπού...καθότι το μόνο που μπορούν να προσφέρουν είναι βήματα προς τα πίσω τα οποία (ο Θεός να φυλάξει) για κάποιους μπορεί να αποβούν και μοιραία,γιατί μην ξεχνάμε  για όσους δεν το γνωρίζουν πως  κατατάσσεται στις θανατηφόρες ασθένειες.

 Επειδή είναι ένα θέμα το οποίο μπορεί να πάρει τεράστιες διαστάσεις(ίσως κάποια στιγμή κάνω μία απόπειρα για σχετική ανάρτηση) θέλω να στρέψω τη σκέψη σας στην θετική πλευρά που μπορεί να έχει μία τέτοια κατάσταση.Τι εννοώ;Ίσως είναι μια κατάσταση που θέλει να σου δείξει πως κάπου έχεις πάρει κάποιο μονοπάτι που δεν σε βοηθάει και ήρθε ο καιρός να αλλάξεις δρόμο....
Προσωπικά είμαι της άποψης πως για να βγεις στο φως πρέπει να κολυμπήσεις στα βαθιά...
όταν βρεις πάτο ένας δρόμος υπάρχει...ο ανήφορος...


Ο σωστός δρόμος είναι ο ανήφορος

Ν.Καζαντζάκης

Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2014

Θα 'θελα να φωνάξω το όνομά σου,


 αγάπη, μ’ όλη μου τη δύναμη.
Να τ’ ακούσουν οι χτίστες απ’ τις σκαλωσιές
και να φιλιούνται με τον ήλιο
να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστές
και ν’ ανασάνουν όλα τα τριαντάφυλλα
να τ’ ακούσει η άνοιξη και να ‘ρχεται πιο γρήγορα
να το μάθουν τα παιδιά για να μη φοβούνται το σκοτάδι,
να το λένε τα καλάμια στις ακροποταμιές,
τα τρυγόνια στους φράχτες…

Να το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο
καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.

Τάσος Λειβαδίτης 

*****
ακολουθεί άκουσμα που αγγίζει ψυχές...!




* ...είναι μοναδικός...! *

*τις ερχόμενες μέρες θα ακολουθήσει αφιέρωμα με τις υπέροχες μουσικές του...*


Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2014

Στάλες Αγάπης Πίστης Σοφίας Ελπίδας


Άλλες φορές ορμητικές κι άλλες πάλι σταγόνα σταγόνα
πέφτουν οι στάλες τις βροχής αγκαλιάζοντας την πλάση όλη.
Ξεκινούν από τα δέντρα χαϊδεύοντας κάθε φύλλο και κατηφορίζουν για να ποτίσουν το χώμα και πιο κάτω την πηγή ζωής τους,τις ρίζες....
Απλώνονται στις στέγες κι ύστερα κυλούν στα παραθυρόφυλλα σχηματίζοντας μικρά ρυάκια.
Και πίσω από το τζάμι στέκει ο καθένας και τις θωρεί,
άλλος με αίσθημα μελαγχολικό κι άλλος με εκείνο της απόλαυσης.

Κάπως έτσι κυλούν κι οι μέρες της ζωής μας...άλλοτε δύσκολες,λυπημένες,σκοτεινές 
κι άλλοτε ευχάριστες,χαμογελαστές και φωτεινές.
Να θυμάσαι στις μέρες που έχουν καταιγίδα πως 

πάντα θα υπάρχει γύρω αλλά και μέσα σου ριζωμένη η Αγάπη 
περιμένοντας να την νιώσεις

πως κάθε καταιγίδα της ζωής κρύβει και μια Σοφία μέσα της 

πως υπάρχει ένας Θεός αγάπης που το μόνο αντάλλαγμα που ζητά 
είναι η Πίστη σου στην απέραντη αγάπη Του

και πως η Ελπίδα είναι το κλειδί για το αύριο και κατοικεί μέσα μας 
αρκεί να την αφήνουμε να φωτίζει τις σκέψεις μας...

Και έτσι σταγόνα σταγόνα να γεμίζεις όλο και περισσότερο την ψυχή σου με
 Αγάπη,Πίστη,Σοφία και Ελπίδα...!

Χρόνια Πολλά κι ευλογημένα σε όσες γιορτάζουν σήμερα!

Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2014

Τανγκό μες στον καθρέφτη

Ο Μαρξ, ο έρωτας, ο Θεός. Περιπλανήσεις της νιότης μας που αγωνιούσε να είναι άξια και να καταλάβει, διαφανής στη δικαιοσύνη και στην αξιοπρέπεια. Πόσο δύσκολα γίνεται άξιος και διαφανής κανείς, πόσο δύσκολα καταλαβαίνει. Από απώλεια σε απώλεια, από απόπειρα σε απόπειρα. Πόσοι θ’ αντέξουμε ως το τέλος γέροι, στα συγκαλά μας; Πόσοι θα το παραδεχθούμε το άγριο μάθημα πως η απώλεια είναι το κέρδος, πως το άδειασμα είναι το γέμισμα, στο κενό η πληρότητα κι ο κίνδυνος η μόνο σιγουριά; Αργούμε πολύ. Φοβόμαστε πολύ, αντιστεκόμαστε μάταια. Οι δρόμοι μας μοιάζουν να προχωρούν μα δεν προχωρούν. Οι πιο πολλοί κυκλικά είναι χαραγμένοι.

Βρέχει κι εγώ θυμάμαι νύχτες μιας αγάπης σύντομης. Λόγια του στο αυτί μου πιο ερωτικά απ’ το σώμα του στο κορμί μου. “Δεν ξέρω τι να κάνω με σένα”, μου έλεγε. “Είναι τόσο καλό αυτό που ζω που το φοβάμαι″. “Θα χαθώ μέσα σου”, μου έλεγε. “Θα μ’ αφήσεις γρήγορα κι εγώ θα γυρνώ στην άμμο, γυμνός σαν εκείνο τον παλαβό”. “Δεν αντέχω να πονέσω άλλη φορά”, μου έλεγε. “Καλύτερα να μη ζήσω παρά να ξαναπονέσω έτσι″. Χαθήκαμε. Για να μη χαθούμε μαζί χαθήκαμε χώρια. Χάσαμε την έκσταση που μαζί γεννούσαμε από φόβο να μην τη χάσουμε !

Πόσο ύπουλη και υποκριτική μπορεί να γίνει η δύναμη του λόγου ! Το καταλαβαίνω τώρα που γράψε – γράψε, οι ευχέρειες μου βελτιώνονται και ακονίζονται. Με τρεις αλήθειες για λάβαρο, εισβάλλω περνώντας δέκα ψέματα στις εξομολογήσεις μου. Τα ψέματα αυτογονιμοποιούνται, απλώνουν και γεμίζουν τον κόσμο, μου σαστίζουν τη διάκριση. Σαν τους σουρεαλιστές ποιητές που μαζί με την τέχνη τους μπορούν να περνούν αυθαιρεσίες, μπορούν άνετα να μπλοφάρουν.

Το αδιέξοδο είναι ένα μυστικό σημείο στο τοπίο της ιστορίας μας που λειτουργεί μαγικά. Στέκεσαι μπροστά του, αδειάζεις, ακινητοποιείσαι. Στρέφεσαι απελπισμένος και κάνεις πίσω, κάνεις επιτέλους τη σωστή κίνηση: προς τα μέσα σου. Εκεί, μέσα σου είναι πια η έξοδος κι οι συναντήσεις οι αληθινές, η εύγλωττη σιωπή, οι ζωντανές μνήμες. Εκεί είναι πια η συνεννόηση κι η κατανόηση, η συναίνεση κι η παραδοχή. Γι′ αυτό το λέω πως κάθε άνθρωπος που κάποτε ήρθε κοντά μας και μας τράβηξε, ζει μέσα μας για πάντα. Ωριμάζοντας μέχρι την εικόνα του την αληθινή. Και βηματίζοντας μέχρι τη θέση που του αξίζει.

Η μιζέρια, η καχυποψία και η ανία είναι η δικιά μας κόλαση που μας χαυνώνει και δεν τολμάμε να εγκαταλείψουμε μια και τη μάθαμε καλά. Τσιγκουνευόμαστε να ρισκάρουμε οτιδήποτε αποκτήσαμε. Μια κακιά συνήθεια που μας σιγοτρώει συχνά καταντάει ηδονικότερη απ’ την αλλαγή που υπόσχεται λύτρωση.

Μάρω Βαμβουνάκη "Τανγκό μες στον καθρέφτη"