Ο Άλεξ Νοριέγκα είναι ένας 31χρονος καλλιτέχνης από τη Μπαρτσελόνα. Η ζωή του ακούγεται ονειρεμένη. Ζει στην Ταϊβάν, ταξιδεύει, διαβάζει και ζωγραφίζει, όμως υπήρξε κάποτε κι αυτός σε δύσκολη θέση. Μετά την αποφοίτησή του από μια σχολή τέχνης και φωτογραφίας, δούλεψε ως επιστάτης, μια δουλειά που του έδινε αρκετό χρόνο να εργαστεί ως ελεύθερος επαγγελματίας. Ωστόσο, αποφάσισε να αποκτήσει μόνιμη δουλειά σε γραφείο για να μπορέσει να ανταπεξέλθει οικονομικά, και βρήκε μια στο χώρο της μόδας. “Είχα πέσει σε κατάθλιψη. Αισθανόμουν απαίσια με τον εαυτό μου,” λέει κοιτάζοντας πίσω. “Έτσι προσπάθησα να φτιάξω, όσο πιο απλά μπορούσα, όσα είχα μάθει. Μικρά μαθήματα όπως, να φέρεσαι καλά στους ανθρώπους.” Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά κόμικ που έχει τίτλο Πράγματα Που Δεν Μου Είπε Κανείς (Stuff No One Told Me). Είναι εύκολο να ερωτευτείς τους ιδιαίτερους χαρακτήρες του που μοιάζουν τόσο αστείοι όσο αισθάνεσαι και τα λόγια σοφίας τα οποία δεν υπάρχουν μόνο για αισθητικούς λόγους και με τα οποία θα ταυτιστείς με τους πιο ψυχοπονιάρικους και απολαυστικούς τρόπους.
Καθώς πειραματίζεται και εξελίσσεται ως καλλιτέχνης, μας λέει, “Νιώθω καλά με αυτό. Μου φαίνεται ενδιαφέρον.
Το να σκέφτεσαι πολύ ένα πρόβλημα δεν σημαίνει απαραίτητα πως με αυτόν τον τρόπο θα λυθεί πιο εύκολα.
Τα πράγματα είναι απλώς πράγματα. Μη δένεσαι πολύ μαζί τους.
Η μόδα και οι τρέντι είναι ένα μάτσο παραμυθατζήδες. Μην τους αφήσεις να σε ξεγελάσουν.
Η μεγάλη φαντασία είναι σημάδι εξαιρετικής νοημοσύνης.
Κράτα και λίγο χρόνο για να τεμπελιάσεις. Σου κάνει καλό.
Δεν μπορείς να ξεφορτωθείς τους φόβους σου…μπορείς όμως να μάθεις να ζεις με αυτούς.
Θα υπάρχουν πάντα ομορφότεροι και ασχημότεροι άνθρωποι από εσένα. Δέξου το και προχώρα.
Οι άνθρωποι που προσπαθούν περισσότερο να φαίνονται σκληροί, είναι συνήθως εκείνοι που χρειάζονται περισσότερη στοργή.
Το “ΓΕΙΑ” είναι η πιο δυνατή λέξη κατά της μοναξιάς.
Κανείς δεν κρατάει σημειώσεις για το πόσες φορές τα έχεις θαλασσώσει…οπότε χαλάρωσε.
Ο μισθός σου δεν καθορίζει την ποιότητα του ατόμου που είσαι.
Μια μέρα θα σου λείψει το σήμερα.
Μερικοί από τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους που ξέρω, δεν ξέρουν τι να κάνουν με τη ζωή τους.
Κάποτε τα δεσμά που μας κρατούνε θα σπάσουνε από την εκκωφαντική λέξη της αλήθειας. Κάποτε οι ρομαντικοί θα είναι περισσότεροι απ τις νιφάδες της μεγαλύτερης χιονόπτωσης του αιώνα Κάποτε θα μάθει να απαντάει η ψυχή όταν την ψάχνεις ουρλιάζοντας να την έβρεις στο σκοτάδι Κάποτε θα αποκρυσταλλωθούν τα δάκρυά μας και οι κοιμισμένες μας φωνές θα ξεπαγώσουν Κάποτε τα σύννεφα θα χρησιμεύουν μόνο σα βαμβάκι στα μαξιλάρια μας κι όχι σαν σκηνικό της ήττας του φωτός
Θάνος Ανεστόπουλος
Καλησπέρα σε όλη την μπλογκογειτονιά μας!
Χριστός Ανέστη!!!!
Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να περάσατε όμορφα τις γιορτινές μέρες του Πάσχα.
Το ότι δεν είμαι συχνά εδώ πια δεν σημαίνει ότι σας ξεχνάω ή πως δεν σας διαβάζω!
Ακόμη ένα ξεχωριστό παραμύθι από τον αγαπημένο μου φίλο Αντώνη Δημητρακόπουλου.
Δεν θα ήθελα να αναφερθώ στα συναισθήματα που γέννησε σε μένα προσωπικά,γιατί ως γνωστόν ο καθένας διαβάζει,βλέπει,ακούει και κατανοεί με βάση την δική του σκέψη και ψυχή!
Καλή ανάγνωση σε όσους το διαβάσουν!
Και τις ευχές μου στον Αντώνη να είναι καλοτάξιδο και να συνεχίσει να έχει τέτοιου είδους εμπνεύσεις!
O Παύλος Σωτηριάδης είναι ένα 17χρονος μαθητής λυκείου, ο οποίος πάσχει από λευχαιμία τύπου Τ.
Παρόλο που ο αδερφός του είναι συμβατός δότης, ο οργανισμός του δεν δέχθηκε την μεταμόσχευση μυελού των οστών, στην οποία έχει υποβληθεί. Για να σωθεί πρέπει να μεταφερθεί στην Αμερική, κάτι που συνεπάγεται υψηλό οικονομικό κόστος, που δεν μπορεί να συγκεντρωθεί από φίλους, συγγενείς και συντοπίτες στα Θερμά Σερρών όπου μένει.
Ο Παύλος αγαπά το μπάσκετ, τους υπολογιστές και τη μουσική. Σε εκείνο όμως που ξεχωρίζει, είναι ότι αγωνίζεται εναντία στη λευχαιμία δυο χρόνια τώρα. Παλεύει γενναία με μια αξιοθαύμαστη υπομονή που δεν έχουν συνήθως άτομα της ηλικίας του. Με δύναμη κι επιμονή. Για να νικήσει, όμως, πρέπει να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο της Αμερικής.
Ας στηρίξουμε την προσπάθεια του Παύλου και των γονιών του, στον λογαριασμό:
Βάλσαμο στην ψυχή τα λόγια ενός άστεγου που άκουσα απόψε το βράδυ τυχαία στην τηλεόραση.
Μετά από αρκετά χρόνια μιας ζωής με άφθονο χρήμα,ξενύχτια,ποτά,αλόγιστης σπατάλης και το αίσθημα του κάποιος είμαι ήρθε η χρεοκοπία...καταστροφή ή μήπως τελικά σωτηρία?!!
Όταν ο συγκεκριμένος άνθρωπος ρωτήθηκε από τη δημοσιογράφο για το πως νιώθει είπε πως δεν πιστεύει στους ανθρώπους παρά μόνο στο Θεό...και όταν ρωτήθηκε αν αναρωτιέται γιατί επιτρέπει ο Θεός να του συμβαίνει όλο αυτό απάντησε πως ήταν πολύ φυσικό και επόμενο για να "σβήσει" κάποιες από τις αμαρτίες του!Για να συνειδητοποιήσει πως δεν ήταν τίποτε περισσότερο από τον κάθε έναν άνθρωπο και για να γίνει ο ίδιος πιο ανθρώπινος και καλύτερος άνθρωπος!
Προσωπικά θαύμασα απεριόριστα αυτόν τον άνθρωπο για το πόσο συνειδητοποιημένος είναι πια,για το πόσο αγωνίζεται κάθε μέρα για να επιβιώσει,για την όρεξη του για ζωή μα περισσότερο από όλα για το ότι όχι απλά δεν παραπονιέται για τη σημερινή του κατάσταση αλλά ζει και χαίρεται την κάθε μία στιγμή που χαμογελάει...όπως κι εκείνη τη μέρα της συνέντευξης...ήταν γι' αυτόν όπως είπε μια μικρή χαρά το γεγονός ότι βρέθηκε ένας άνθρωπος που του πρόσφερε καφέ,τσιγάρο και παρέα!
Εκείνο που μπορώ να υποστηρίξω το υποστηρίζω: ότι ο μόνος δρόμος, ο οποίος δεν μας οδηγεί σε κανένα λάκκο, σε καμιά λακκούβα, σε κανένα κακό συναπάντημα, είναι ο δρόμος της αγάπης, είναι ο δρόμος της τρυφερότητας, είναι ο δρόμος της κατανόησης, είναι ο δρόμος της υπεράσπισης της διαφορετικότητας του άλλου! Αυτός είναι ο μόνος δρόμος. Αν τον ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο δεν κινδυνεύουμε. Ούτε εμείς ούτε οι συνάνθρωποί μας. Να ‘σαι άνθρωπος δημιουργικός και ευαίσθητος. Και να αγαπάς. Να αγαπάς!Να μπορείς να μετατρέπεις κάθε μέρα την αγάπη σε αγαπημένο. Η φρέζα μου που είναι εκεί φυτεμένη την αγαπάω, την βλέπω κάθε πρωί, καταλαβαίνεις; Ή έναν συγκεκριμένο άνθρωπο… Όλα τα άλλα… Παρέες, ρε, μπορείς να κάνεις παρέες; Φιλία. Έρωτα! Κάντε έρωτα, αγαπηθείτε κάντε τις παρέες σας, σκεφτείτε, αναπτύξτε την κριτική σας σκέψη.
Μέσα στα μάτια υπάρχει και πνεύμα και ψυχή και σώμα.
Joseph Joubert
Τα μάτια, αυτές οι σιωπηλές γλώσσες της αγάπης.
Μιγκέλ Θερβάντες
Υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι για να μάθεις έναν άνθρωπο.
Πρώτα πρώτα κοιτάζοντας τον στα μάτια...δεν είναι τυχαίο πως ονομάζονται καθρέφτης της ψυχής...γιατί...αν είχαν φωνή θα έλεγαν όλα όσα δεν μπορούν να πουν τα χείλη.
Τα μάτια είναι που φανερώνουν -και σε αυτά μόνο θα σταθώ- τα πάντα...τη θλίψη,τη χαρά,το παράπονο,τον πόνο την αγάπη...
Και άλλα πολλά,άπειρα συναισθήματα..
Το θέμα και η ουσία όμως είναι πάντα μία...
το αν θέλεις πραγματικά να μπεις στη διαδικασία να μάθεις τον άλλον...
Κι αν τελικά μετρήσεις το θέλω σου και δεις ότι αξίζει δεν έχεις παρά
"Τα παιδιά είναι η ένσαρκη ενθύμηση σε όλους μας για το πώς θα πρέπει να είμαστε. Όταν λέγει ο Κύριος ότι πρέπει να γίνουμε σαν τα παιδιά, δεν εννοεί την μωρία των παιδιών, αλλά την αγαθότητά τους, την καθαρότητά τους, την ακακία τους. Ο κόσμος των παιδιών,είναι ο κόσμος του Θεού. Ένας κόσμος χωρίς μνησικακία, χωρίς έχθρες, χωρίς εμπάθεια, χωρίς φθόνο. Ένας κόσμος με απλότητα, με ανεξικακία, με δόσιμο, με ταπείνωση, με αγάπη. … Η ζωή των «μεγάλων» απομακρύνεται όλο και πιο πολύ, απ’ αυτό το παιδικό αίσθημα της ανεμελιάς.Μίας ανεμελιάς που δεν είναι αναισθησία, αλλά ελευθερία. Οι πολλές υποχρεώσεις, οι μέριμνες μέσα στις οποίες έχουμε μπλεχτεί σβήνουν την «παιδικότητα» των ενηλίκων. Καταντούμε «καθώς πρέπει» εγκλωβισμένοι σε «τύπους ωριμότητος»,θέλουμε να φαινόμαστε σκληροί, σπουδαίοι, πετυχημένοι. Στα μάτια των παιδιών όμως και όχι των μεγάλων, βλέπεις αυτήν την σπινθηροβόλα σιγουριά της ελπίδος. Νιώθει κανείς αυτήν την ευλογία των παιδιών, στο άκακο βλέμμα τους,στα τρυφερά τους χέρια, στο ανυπόκριτο χαμόγελό τους."
Αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος
πηγή:http://estavromenos.blogspot.gr/
Εκτός λοιπόν από μια χρονιά γεμάτη υγεία και αγάπη,
εύχομαι να καταφέρουμε όλοι μας να γίνουμε σαν τα παιδιά!
Γιος του Λύσανδρου και της Βασιλικής, γεννήθηκε στην Αθήνα το βράδυ της Αναστάσεως του 1922 και είχε τέσσερα μεγαλύτερα αδέρφια: μια αδερφή και τρεις αδερφούς. Αδερφός του ήταν ο ηθοποιός Αλέκος Λειβαδίτης και ανιψιός του ο ηθοποιός Θάνος Λειβαδίτης. Tο 1940 εγγράφεται στη Nομική Σχολή του Πανεπιστήμιου της Aθήνας. Δεν θα τελειώσει όμως ποτέ, καθώς τον κερδίζει η Aντίσταση, οργανώνεται στην EΠON. Στην καρδιά της Kατοχής το 1943, χάνει τον πατέρα του, ενώ αργότερα, όντας στην Mακρόνησο (1951), χάνει και τη μητέρα του. Tο 1946 παντρεύεται τη Mαρία, δευτερότοκη κόρη του Γεωργίου Στούπα και της Aλεξάνδρας Λογοθέτη, Tου στάθηκε στήριγμα όχι μόνο στα σκληρά χρόνια της εξορίας του ποιητή, συντηρώντας και την μητέρα του αλλά και φύλακας - άγγελος σε όλη του τη ζωή. O ποιητής την έχει ηρωίδα του στο "Aυτό το αστέρι είναι για όλους μας" που της το αφιερώνει. Tην ίδια χρονιά κάνει και την πρώτη του λογοτεχνική εμφάνιση δημοσιεύοντας το ποίημα "Tο τραγούδι του Xατζηδημήτρη" στο περιοδικό "Eλεύθερα Γράμματα" του Δημήτρη Φωτιάδη. Ανέπτυξε έντονη πολιτική δραστηριότητα στο χώρο της αριστεράς με συνέπεια να εξοριστεί από το 1945 έως το 1951. Με τη λήξη των Δεκεμβριανών συλλαμβάνεται και φυλακίζεται. Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας (1945) αφήνεται ελεύθερος. Τον Ιούνιου του 1948 συλλαμβάνεται και εξορίζεται στο Μούδρο. Το 1949 μεταφέρεται στη Μακρόνησο. Επειδή δεν υπέγραψε δήλωση μετάνοιας μεταφέρεται στον Αϊ Στράτη κι από κει στις φυλακές Χατζηκώστα στην Αθήνα, απ' όπου αφέθηκε ελεύθερος το 1951. Το «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου» θεωρήθηκε «κήρυγμα ανατρεπτικό» και κατασχέθηκε. Το 1955 ο ποιητής δικάζεται στο Πενταμελές Eφετείο για το συγκεκριμένο έργο του. Πλήθος κόσμου και ανάμεσά τους πολλές προσωπικότητες των γραμμάτων θα παρακολουθήσουν αυτή τη πνευματική δίκη όπου ο ποιητής θα μετατρέψει το εδώλιο σε βήμα και όπου θα διατυπώσει την ουσία και τον σκοπό της τέχνης του. Θα συγκινήσει όχι μόνο το ακροατήριο αλλά και τους δικαστές που τελικά θα τον αθωώσουν πανηγυρικά. «Γι’ αυτό σου λέω. Μην κοιμάσαι: είναι επικίνδυνο. Μην ξυπνάς: Θα μετανιώσεις.» Στο ελληνικό κοινό ο Τάσος Λειβαδίτης εμφανίστηκε το 1946, μέσα από τις στήλες του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα (τεύχ. 55,15-11-46) με το ποίημα «Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη». Το 1947 συνεργάστηκε στην έκδοση του περιοδικού «Θεμέλιο». Το 1952 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική σύνθεση με τίτλο «Μάχη στην άκρη της νύχτας» και εργάστηκε επίσης σαν κριτικός ποίησης στην εφημερίδα Αυγή, από το 1954 - 1980 (με εξαίρεση τα έτη 1967-74 που η εφημερίδα είχε κλείσει λόγω δικτατορίας) και το περιοδικό «Επιθεώρηση Τέχνης» (1962-1966), όπου δημοσίευσε πολιτικά και κριτικά δοκίμια.
Το διάλειμμα της δικτατορίας
Στα χρόνια της δικτατορίας, ο Λειβαδίτης βυθίζεται στη σιωπή και μένει άνεργος. Έτσι κατέληξε να γράφει σε ένα νεανικό λαϊκό περιοδικό της εποχής, το Φαντάζιο, μαζί με πολλούς ακόμα διωγμένους αριστερούς, από τον κριτικό κινηματογράφου Γιάννη Μπακογιαννόπουλο μέχρι τον συγγραφέα του Λοιμού, τον Αντρέα Φραγκιά, και τον Αλέξανδρο Κοτζιά που εκείνο το διάστημα ήταν στη φυλακή. Με το ψευδώνυμο Ρόκκος, ο Λειβαδίτης δούλεψε μια σειρά από βιογραφίες λογοτεχνών και ακόμα μια σειρά από περιλήψεις, σε μορφή εκτενών διηγημάτων, μεγάλων έργων της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ειδικά η δεύτερη σειρά είναι υποδειγματική ως προς τη γραφή της και τον τρόπο απόδοσης του πνεύματος των έργων που πραγματεύεται. Αυτές οι δύο σειρές κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καστανιώτη: ο τόμος Μεγάλες Μορφές της Λογοτεχνίας συγκεντρώνει βιογραφίες "καταραμένων" Ελλήνων λογοτεχνών και ο τόμος Μεγάλοι Ρώσοι Συγγραφείς (Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Παστερνάκ): Συνοπτική Απόδοση των Αριστουργημάτων τους από τον Τάσο Λειβαδίτη συγκεντρώνει ένα μέρος των εξαιρετικά ζωντανών συνόψεων που είχε κάνει ο ποιητής. Tο 1972, εκδίδει το βιβλίο "Nυχτερινός επισκέπτης, που οι κριτικοί το θεωρούν έναρξη της β' φάσης του έργου του. Παράλληλα αποστασιοποιείται απο την πολιτική δράση και κάνει μιά βαθειά στροφή ενδοσκόπισης, αναδεικνύοντας το μεγάλο φιλοσοφικό βάθος του έργο του, ακολουθώντας έναν μοναχικό δύσβατο και πρωτοποριακό δρόμο στην μεγάλη του τέχνη. Το τέλος του Τον Οκτώμβριο του 1988 ο ποιητής εισάγεται στο Γενικό Kρατικό Nοσοκομείο και υποβάλλεται σε δύο αλλεπάλληλες εγχειρήσεις για ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής, διάρκειας 5 ωρών η καθεμία, που όμως δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν το μοιραίο. Ο Τάσος Λειβαδίτης πέθανε στην Αθήνα 30 Οκτωβρίου 1988. Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν χειρόγραφα ανέκδοτα ποιήματά του με τον τίτλο «Χειρόγραφα του Φθινοπώρου».
Το έργο του
Η λογοτεχνική του πορεία μπορεί να διαιρεθεί σε 3 φάσεις. Την «επαναστατική», την «συμβολική-αλληγορική» και την υπαρξιακή. Στίχοι του μελοποιήθηκαν από τον Μίκη Θεοδωράκη, στο δίσκο «Πολιτεία» (1961), «Της εξορίας» (1976), «Πολιτεία Γ' - Οκτώβρης '78» (1976), «Τα Λυρικά» (1977), «Λειτουργία Νο2: Για τα παιδιά που σκοτώνονται στον πόλεμο» (1987), τον Μάνο Λοΐζο στο δίσκο «Για μια μέρα ζωής» (1980), τον Γιώργο Τσαγκάρη στο δίσκο «Φυσάει» (1993) με ερμηνευτή το Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τη συμμετοχή του ηθοποιού Γιώργου Μιχαλακόπουλου, τον Μιχάλη Γρηγορίου στο δίσκο «Σκοτεινή πράξη, ένα Ορατόριο σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη» (1997) και από το συγκρότημα Όναρ στο δίσκο «Αλαντίν, τελειώσαν οι ευχές σου» (2003). Συνυπέγραψε ακόμη με τον Κώστα Κοτζιά τα σενάρια των ελληνικών ταινιών «Ο θρίαμβος» και «Συνοικία το όνειρο» σε σκηνοθεσία του Αλέκου Αλεξανδράκη. Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν στα Ρωσικά, Σερβικά, Ουγγρικά, Σουηδικά, Ιταλικά, Γαλλικά, Αλβανικά, Βουλγαρικά, Κινέζικα και Αγγλικά. Τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βαρσοβία (1953 για τη συλλογή του «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου»), το πρώτο βραβείο ποίησης του Δήμου Αθηναίων (1957 για τη συλλογή του «Συμφωνία αρ.Ι»), το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1976 για τη συλλογή «Βιολί για μονόχειρα»), το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1979 για το «Εγχειρίδιο ευθανασίας»). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της «Εταιρείας Συγγραφέων». Έγραψε επίσης κι ένα μικρό τόμο με τίτλο: «Έλληνες ποιητές», ο οποίος αναφέρεται στις συλλογές που εκδόθηκαν την περίοδο 1978-1981, και αποτελεί μια απογραφή 74 ποιητικών συλλογών. Όπως σημειώνει ο Τίτος Πατρίκιος, φίλος και συνεργάτης του Λειβαδίτη, ήταν τόσο αφοσιωμένος στην ποίηση ώστε όσα ποιήματα του έστελναν «τα διάβαζε όλα ως το κόκαλο και όσο μεγαλύτερη αξία τους έβρισκε, τόσο την αναγνώριζε και τη διακήρυσσε». Και παρακάτω: «άσκησε την κριτική με διεισδυτική ευαισθησία, με στοχασμό που δεν κατέληγε σε κάποια κανονιστικότητα, με άνοιγμα σε όλους τους τρόπους της ποίησης και αγάπη για όλους τους ποιητές, χωρίς εύνοιες και πατερναλισμούς».
ΣΥΛΛΟΓΕΣ
ΠΟΙΗΣΗ:
«Μάχη στην άκρη της νύχτας». Αθήνα, Κέδρος, 1952. «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας». Αθήνα, Κέδρος, 1952. «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου». Αθήνα, Κέδρος,1953. «Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο». Αθήνα, Κέδρος, 1956. «Συμφωνία αρ.Ι». Αθήνα, Κέδρος, 1957. «Οι γυναίκες με τ’ αλογίσια μάτια». Αθήνα, Κέδρος, 1958. «Καντάτα». Αθήνα, Κέδρος, 1960. «25η ραψωδία της Οδύσσειας». Αθήνα, Κέδρος, 1963. «Ποίηση (1958-1964)». Αθήνα, Κέδρος, 1965. «Οι τελευταίοι». Αθήνα, Κέδρος, 1966. «Νυχτερινός επισκέπτης». Αθήνα, Κέδρος, 1972. «Σκοτεινή πράξη». Αθήνα, Κέδρος, 1974. «Οι τρεις». Αθήνα, Κέδρος, 1975. «Ο διάβολος με το κηροπήγιο». Αθήνα, Κέδρος, 1975. «Βιολί για μονόχειρα». Αθήνα, Κέδρος, 1976. «Ανακάλυψη». Αθήνα, Κέδρος, 1978. «Ποιήματα (1958-1963)». Αθήνα, Κέδρος, 1978. «Εγχειρίδιο ευθανασίας». Αθήνα, Κέδρος, 1979. «Ο Τυφλός με το λύχνο». Αθήνα, Κέδρος, 1983. «Βιολέτες για μια εποχή». Αθήνα, Κέδρος, 1985. «Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα». Αθήνα, Κέδρος, 1987. «Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου». Αθήνα, Κέδρος, 1990. «Απάνθισμα». Αθήνα, Κέδρος, 1997. Συγκεντρωτικές εκδόσεις: «Ποίηση 1» (1952-1966). Αθήνα, Κέδρος, 1985. «Ποίηση 2» (1972-1977). Αθήνα, Κέδρος, 1987. «Ποίηση 3» (1979-1987). Αθήνα, Κέδρος, 1988.
